• 0.00
    Паняцце культуры ў сучаснай навуцы мае процьму сэнсаў і таму даўно не мае жаднага пазітыўнага значэння. Разам з тым, ягоны эўрыстычны патэнцыял захоўваецца, — з гэтай прычыны яно дасюль трымаецца ў топе аналітычнага апарату сацыягуманітарных дысцыплін. У дадзеным раздзеле «Брамы» ставіцца за мэту разгледзець тыя формы, у якіх існуе культура ў Беларусі.
    Гл. падрабязней прадмову А. Усманавай да зборніка навуковых прац «Белорусский формат», выдадзеным ЕГУ (Вільня) у 2008 г.
    Модераторов здесь не замечено
Практыкі культуры ў Беларусі
  • 608
  •  2

    Змаганне з мітамі


    6 жніўня 1517 года Францыск Скарына выдаў сваю першую кнігу — «Псалтыр». Але, аказваецца, пра самога Скарыну мы ведаем зусім мала, кажа доктар гістарычных навук Георгій Галенчанка. Вакол імя Скарыны болей міфаў, створаных папулярызатарамі, чым правераных звестак. Некаторымі сваімі думкамі навуковец падзяліўся з чытачамі «Нашай Нівы».

    Скарына і Антычнасць

    Пэтр Войт, гісторык чэшска¬га кнігадрукавання, выказаў ідэю, з якой бы я паспрачаўся. Што Скарына быў ідэолагам Адраджэння, Рэнесансу ў заходнееўрапейскім разуменні. Але Адраджэнне — гэта культурная традыцыя, якая абапіраецца на антычныя традыцыі, а яны не прасвечваюцца ў дзейнасці Скарыны. У той час, калі працаваў Скарына, тэрмін «Еўропа» не датычыў земляў Вялікага Княства Літоўскага, тым больш так званых «рускіх» земляў.

    Ці мог быць каталіком


    Імя Францыск — каталіцкае, але мяшчанскае полацкае асяроддзе, з якога выйшаў Скарына, было пераважна праваслаўнае. Імёны яго сваякоў маюць праваслаўнае гучанне — Іван, Лука.
    0
    Практыкі культуры ў Беларусі
  • 924
  •  1

    Дзесяць найлепшых песень на словы Міхала Анемпадыстава



    Сёння не стала паэта і мастака Міхала Анемпадыстава.
    nn.by/?c=ar&i=203674
    +7
    Практыкі культуры ў Беларусі
  • 4203
  •  90

    Интернет, тролли и культура дискуссий

    Анализируем свои комменты, товарищи! Золотой стандарт в классификации комментариев — «Пирамида Грэма». Ее автор — программист и инвестор Пол Грэм. В статье 2008 года он классифицировал комментарии по ценности для окружающего мира.


    Ругань
    Самая низкоинтеллектуальная форма в разговоре.

    Переход не личности
    Имеет не такую негативную форму, как ругань. Часто этой форме присущи нападки читателя, с использованием аргументов не касающихся вообще темы написанной автором, а обговариваются личностные характеристики (половые, социальные, пр.)

    Претензии к тону
    Часто используется с предыдущей формой. Но в этой стадии мы получаем уже минимальные отклики по теме написанного. У противоречия уже проявляются некоторый зародыш агрументированности, но еще слаб и вряд ли выживет, не развившись.

    Препирательство
    В этой стадии мы наконец получаем ответы на то, что было написано, а не как написано или кем. Чаще всего цель данной формы «вызвать на бой» или попытка сформулировать
    +12
    Практыкі культуры ў Беларусі
  • 2292
  •  0

    Нацыянальны гістарычны музей — дзецям



    Выпуск першага мультымедыйнага адукацыйна–забаўляльнага часопіса «Музейныя вандроўкі» для дзяцей і падлеткаў арганізавалі Нацыянальны гістарычны музей (НГМ) Беларусі і мабільны аператар Velcom.
    «Часопіс заснаваны на ўласных музейных калекцыях», паведаміла куратар праекта, мастацтвазнаўца, навуковы супрацоўнік аддзела музейных камунікацый НГМ Дар'я Астрагаловая. «У XXI стагоддзі музей павінны выходзіць на новыя ўзроўні камунікацыі з наведвальнікамі, у тым ліку з дапамогай лічбавых тэхналогій», — адзначыла яна. — «Нягледзячы на тое, што часопіс арыентаваны на дзяцей малодшага і сярэдняга ўзросту, ён будзе таксама цікавы і іх бацькам — у нас атрымаўся сямейны прадукт».

    Першы нумар, які выйшаў на 26 старонках, цалкам прысвечаны эпосе Сярэднявечча, тэме рыцарства і шляхецтва ў Беларусі. Асаблівасцю часопіса стала тое, што некаторыя тэксты суправаджаюцца інтэрактыўнымі матэрыяламі. Так, напрыклад, у артыкуле «Хто такія рыцары?» размешчаная рэпрадукцыя палатна XVI стагоддзя «Бітва
    0
    Практыкі культуры ў Беларусі
  • 15744
  •  312

    Віктар Марціновіч: Трыумф куры

    Раніца, аўтобус на Вільню. Спераду садзіцца пара. Дзяўчына падобная да булгакаўскай Маргарыты, адно што валасы ў яе пафарбаваныя ў блонд. Мужчына – лысаваты, зухаваты, крыху нервовы, хутчэй нагадвае Понція Пілата, чым Майстра. Яны — закаханыя. Яны песцяць адно аднаго, бы кацяняты. Яны лашчацца так, што палова аўтобуса пачынае ім зайздросціць. Мы заўсёды зайздросцім, калі бачым, як некага любяць, а нас не.

    Бус ад’язджае ад сталіцы, бус паглыбляецца ў пахмурныя палеткі Гарадзеншчыны. Закаханыя стамляюцца лашчыцца. Закаханыя шукаюць, чым бы заняцца.

    Яна расшпільвае торбу, і дастае адтуль вакуумны пакунак вяндліны, тэтрапак соку і вэнджаныя белавежскія каўбаскі вытворчасці Ваўкавыскага мясакамбіната. Пакункі ўскрываюцца, хлеб разломваецца, кардон з сокам перадаецца з рук у рукі слізкімі ад ежы пальцамі.

    Вяндліна і каўбаскі пачынаюць пахнуць. І гэта зусім не духмяны пах. Снедаць разам з закаханымі міжволі пачынае ўвесь аўтобус.

    Пара мяняецца. Яны жуюць і крышаць. Яны сапуць. Яны
    +8
    Практыкі культуры ў Беларусі
  • 5555
  •  25

    Моўная палітыка '90: дакументацыя. Мацкевіч

    Я пачуваюся ўжо трохі абавязаным, проста фіксаваць гэтыя рэчы, бо яны лёгка губляюцца ў агульнай плыні. Нікога каментаваць не заклікаю гэтым разам, а проста пакідаю гэта тут.
    Гэта з паста У. Мацкевіча (поўнасцю тут). Канкрэтна гэты допіс вельмі добры. Вобраз «насільственнай беларусізацыі» Мацкевіч прама ўвязвае з пытаннем «Qui prodest?» — я таксама заўважаў пра неабходнасць такой працэдуры у ранейшых спрэчках на Браме. Гэта нескладана і ясна, мяркую, кожнаму. Мацкевіч развівае гэты тэзіс і падае шырэйшы кантэкст.

    +3
    Практыкі культуры ў Беларусі
  • 3279
  •  13

    Моўная палітыка '90. Яшчэ да дакументацыі пытання



    Гісторыкі (Манро не дасць на*баць) зазвычай маюць справу з крыніцамі. Крыніцы акумулююць інфармацыю аб сацыякультурнай рэчаіснасці мінулага, якая больш нідзе не акумулюецца ex defenitio.

    Я хацеў бы яшчэ раз вярнуцца да праблемы моўнай палітыкі Рэспублікі Беларусь першай паловы 90-х. Тут толькі падкрэслю дадаткова, што задача адэкватнага апісання застаецца — яна была да публікацый, на якія я тут спасылаюся (не зважаюачы на істэрычныя заявы некаторых), і застаецца пасля (не зважаючы на нібыта канчатковае развязанне гэтай праблемы ў Навумчыка). І яшчэ адна належная заўвага, яна рабілася ў літаратуры і да мяне (В. Сіліцкі), але чамусьці рэдка ўзнаўляецца, а дарма. Яна тычыцца кантэксту: беларуская мова як адзіная дзяржаўная (а пасля 15.03.1994 — як «першачаргова» дзяржаўная, так сказаць, побач з юрыдычна рэгуляаваным у канстытуцыйным тэксце адмысловым статусам рускай мовы) — побач з Пагоняй, бел-чырвона-белым сцягам і падручнікамі гісторыі ўзору 1993 г. — найважнейшыя атрыбуты
    +4
    Практыкі культуры ў Беларусі
  • 6151
  •  32

    Загляне сонца і ў наша ваконца. Што-нішто пра маргіналаў

    Вот я быў назваўшы «Браму» «маргінальным сеціўным рэсурсам», а мяне не понялі. Тут, зразумела, у кожнага ўспрымання — свая асобная генеалогія: я чытаў Артэга-і-Гасэта, а што павінен чытаць чалавек, якому не падабаецца слова «маргінальны»?

    Хто сёння будзе рабіць беларускую культуру, зусім незразумела. Дзе актуальныя творы, артэфакты і хоць нешта, што б напамінала «бэстсэлер»? Я мяркую, іменна там — за рысай масавага спажываецкага попыту, то-бок за рысай «падаўлючай большасці», якая на свой густ і на свой капыл з сярэдзіны 90-х пабудавала ўбогае беларускае жыццё, ад якога застаецца ўжо хіба ўцякаць, такім маналітным і непапраўным яно час-почас здаецца.

    Вот, скажам, гісторык А. Янушкевіч заснаваў аднайменнае выдавецтва. Мерыцца рабіць кніжкі: старонка ў фэйсбуку дадаецца. Вокладка другой кніжкі прыемна ўражвае.



    У выдавецтва 220 упадабанняў.

    Бракуе тэкстаў і рэфлексій. Калі я ўпершыню натрапіў на «Браму» і пазнаёміўся з адным тэкстам Манро, я падумаў, што «Брама» якраз
    0
    Практыкі культуры ў Беларусі
  • 3687
  •  4

    Беларуская гістарыяграфія пасля 1991 года: плюралістычнасць гістарычнага тэксту як адлюстраванне культурнай гетэрагеннасці грамадства

    каштоўнасць таго, што павінен і што не павінен рабіць чалавек, зусім не вымяраецца бачнай мэтазгоднасцю
    [беларускі рускамоўны празаік] Виктор Генкин

    Навошта публікаваць у сеціве навуковыя даклады? Гэтае пытанне наогул шчыльна звязанае з іншым: «Накошта ўвогуле займацца навукай гісторыяй?» і патрабуе доўгіх разважанняў. У цэлым жа, спадзяюся, публікацыя гэтага майго тэксту не выглядае залішне глупай і немэтазгоднай. Прынамсі, у тых спрэчках на Браме, у якіх я ўзяў удзел, а таксама ў некаторых тэкстах, якія незнарок зачапіў, знаёмячыся з сайтам, пытанні гісторыі і гістарыяграфіі закранаюцца нярэдка. У сувязі з гэтым прапаную дадзены тэкст, які пакліканы як раз праясняць некаторыя прыватныя моманты, звязаныя з функцыянаваннем гістарычных наратываў на Беларусі.
    Неабходнасць якаснага мэтавызначэння ў навуковым тэксце — ключавая матывацыя гэтага допісу. Дадзеная работа апублікаваная ў зборніку з адной канферэнцыі ў Магілёве. Да канферэнцыі я наогул не даехаў. Але на'т калі б і даехаў -
    0