Польскае пытанне

У расіян, даўнія цяжкія адносіны з палякамі. І хоць ад іх непасрэднага судакранання прайшло шмат часу, гэта рана незагойная.

Не толькі ў прапагандысцкіх праграмах, але і ў побатавым жыцці, амаль у кожнага рускага захоўваюцца варожыя адносіны да Польшчы. У самай простай публіцыстыцы, немаючай ніякіх адносін да палітыкі, расійскі аўтар, на узроўні падсвядомасці, абавязаны прынізіць паляка, калі ён нейкім чынам, вымушана там згадваецца.
Звязана гэта з некалькімі гістарычнымі траўмамі расійскага менталітэту. Першая, і самая галоўная – нацыянальнае прыніжэнне. У1610 годзе польскае войска заняло Маскву. Бывала такоў і з іншымі краінамі, заўсёды гэтая падзея перажывалася гістарычна складана. Але, у сённяшняй Еўропе няма месца былым крыўда (што з’яўляецца прыкметай сталасці нацыі), акрамя Расіі. Прычым, што сімптаматычна, у Расіі ні колі не прызнавалі, што іх гістарычнае азначэнне палякаў, на сам рэч уключае ў сябе і продкаў беларусаў. Там, ні колі не прызнаюць таго, што ціхія і рахманыя беларусы, маюць багатую ваенную гісторыю, і не аднойчы білі сваіх, нібыта, старэйшых братоў. Рускія, гэтага не прызнаюць, але падсвядома баяцца. Баяцца, бо ведаюць – аб’яднанне Польшчы і Беларусі, ізноў прывядзе да падзення Масквы. Менавіта, дзеля гэтага, Расія прыкладае ўсе магчымыя высілкі, каб утрымаць Беларусь у сферы свайго уплыву. Саюз Польшчы, Беларусі і Украіны – канец дамінавання Масквы ў Усходняй Еўропе!

І другі фактар – боязь свабоды. Пушкін не здарма кляйміў польскае паўстанне. Польшча, у рэаліях таго часу, змагалася за Свабоду. Тое чаго рускія ніколі не умелі і не маглі. Расіяне, нягледзечы на ўсю іх пыху – прароджаныя рабы. Усе. Ад селяніна, да баярына. Ідэя асабістай свабоды, для іх незразумелая і страшная. Нават сёння. Усё прагрэсіўнае на Русь ідзе з Захаду, у тым ліку праз Польшчу і, вядома Беларусь. І свабодалюбства польскага народа, падкрэслівае недасканаласць і рабскую сутнасць расіяніна.
Менавіта таму, для кожнага рускага, Польшча – вораг, у адным шэрагу з ЗША. І больш за ўсё, рускі баіцца ідэі міжмор’я. Апошнюю фартэцыю ў бітве за існаванне Масквы – Беларусь, яны будуць трымаць да апошняга. Трымаць ў нішчымніцы, дыктатуры і нацыянальным заняпадзе. Бо ў Мінску ляжыць ключ ад варот Масквы, і тая саломіна, якая пераломе хрыбет імперскай Расіі.