Проекты Брамы
  • 3362
  • Антон Раднянкоў: інтэрв'ю для Брамы

    Антон Раднянкоўбеларускі палітычны актывіст і грамадскі дзеяч. Выкананне абавязкаў кіраўніка аналітычнага Цэнтра новых ідэй апазіцыянер сумяшчае з дзейнасцю прэс-сакратара Каардынацыйнага савета Рэспублікі Беларусь.

    Антон Віктаравіч Раднянкоў нарадзіўся ў Гомелі 22 верасня 1990 года. Ён скончыў гімназію імя Блеза Паскаля і паступіў у Мінскі дзяржаўны лінгвістычны універсітэт, дзе вывучаў міжнародныя адносіны. Затым атрымаў вышэйшую адукацыю ў Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце па спецыяльнасці «фінансавая аналітыка». У 2019-м Антон стаў выпускніком праграмы кіравання бізнесам, атрымаўшы дыплом у Шведскім інстытуце.

    Кар'ера Раднянкова пачалася з пасады праектнага мэнэджара ў фондзе «Інтэракцыя». На сваёй пазіцыі Антон адказваў за вядзенне бізнес-працэсаў у сферы рэгіянальнага развіцця. Пад яго кіраўніцтвам праводзілася распрацоўка транспартных стратэгій для Беларусі, меркаваных да ўкаранення ў рэгіёнах.
    Антон Раднянкоў на працягу паўтары гадоў узначальваў аддзел даследаванняў і распрацовак гадзіннікавага завода ў Мінску. Рэалізаваўшыся на пасадзе кіраўніка праектамі, ён стаў кіраўніком аналітычнага Цэнтра новых ідэй.

    Паралельна вёў грамадскую дзейнасць, асвятляючы пытанні развіцця эканомікі і маркетынгу ў краіне. Экспертнае меркаванне Антона публікавалі ў СМІ, а каментары асвятлялі на тэлебачанні.

    Палітычная кар'ера Раднянкова пачалася з сяброўства ў партнёрскай групе па ўстойліваму развіццю, якая функцыянуе пры Савеце міністраў. Стаўшы прэс-сакратаром Каардынацыйнага савета Рэспублікі Беларусь, ён знаходзіўся ў апазіцыі. На выбарах прэзідэнта ў 2020 годзе Антон Віктаравіч працаваў каардынатарам штаба Віктара Бабарыкі.

    7 верасня 2020 года ў беларускіх СМІ з'явілася інфармацыя аб выкраданні Раднянкова ў кампаніі іншых апазіцыянераў Марыі Калеснікавай і Івана Краўцова. Праз суткі стала вядома, што яны выехалі ва Ўкраіну.

    На думку Раднянкова і Краўцова, выказанай на прэс-канферэнцыі, сілавікі спрабавалі вывезці іх з чальцом каардынацыйнага савета Марыяй Калеснікавай з краіны. Аднадумцаў падзялілі ў розныя аўтамабілі і да мяжы везлі паасобку. Увогуле, спачатку затрымалі Марыю, потым Раднянкова з Краўцовым і ўбачыліся яны толькі ноччу ў машыне на мяжы. Знаходзячыся на мяжы, Калеснікавай удалося знішчыць свой пашпарт. Антон і Іван былі ў машыне, калі гэта адбылося. Паводле слоў Івана Краўцова, у аўтамабілі таксама былі неабходныя дакументы на імёны апазіцыянераў для пералёту ў Турцыю, а для Марыі — у Мюнхен.

    Фіналам драматычнай сітуацыі стала заключэнне Калеснікавай ў СІЗА. Раднянкову ўдалося пазбегнуць непрыемных падзей, ён застаўся на волі.
    Разам з Краўцовым апазіцыянер згаджаўся на інтэрв'ю, надаючы тое, што адбылося да агульнага ведама. Зараз, як і раней, Антон пацвярджае неправамерныя паводзіны ўлады адносна грамадзян краіны.



    — Антон, калі ты пачаў размаўляць па-беларуску?
    — Ну я магу так адказаць – мяне з дзяцінства цікавіла гісторыя Беларусі. У мяне было другое месца на вобласці на алімпіядзе па гісторыі. Бацькі, я думаю, таксама пэўны ўнёсак зрабілі. Маці выпісвала шмат розных часопісаў, у тым ліку часопіс «Вясёлка», ён беларускамоўны. Я нават памятаю коміксы, якія там былі. Вось так і атрымалася, што мне з дзяцінства гэта было цікава. Але ўжо больш так свядома размаўляць я пачаў ва ўніверсітэце, з курса трэцяга. З большасцю людзей пачаў перапісвацца па-беларуску ў сацыяльных сетках, мэсэнжэрах. З кімсьці размаўляў па-беларуску, з кімсьці па-руску. Потым у 2012 годзе мы з маім таварышам Рыгорам Астапеняй запусцілі анлайн-часопіс «Ідэя», усе матэрыялы рабілі па-беларуску. Хацелі зрабіць такую беларускамоўную версію «The Economist». А да гэтага я быў валанцёрам і перакладчыкам для “Le monde diplomatique”, якая выдавалася для беларускамоўнай версіі. Я перакладаў з французскай на беларускую мову. Гэта было дзесьці ў 2010-2012 годзе.



    — У нас у каментах ёсць адзін бацька чатырох дзяцей, дарэчы твой цёзка — Антон Віктаравіч, ён кажа, што яго дачка, якая навучаецца ў лінгвістычным універсітэце на факультэце выкладання ангельскай мовы, мае праблемы з вывучэннем беларускай мовы. Яшчэ са школы, яна не разумела сэнс некаторых слоў і проста іх завучвала. Па яго словах такіх, як яна там амаль што палова ці больш. Ты сутыкаўся з такой з’явай ў сценах лінгвістычнага ўніверсітэта?
    — Я б сказаў, што агулам сітуацыя адваротная. Часцей ты здзіўляешся, што хтосьці добра размаўляе па-беларуску, чым, што хтосьці кепска размаўляе па-беларуску. І ў гэтым сэнсе ў мяне было хутчэй больш пазітыўных рэчаў. Я хутчэй заўважаў людзей, напрыклад, перакладчыкаў ці сінхраністаў, якія вельмі добра сінхронна перакладалі на беларускую мову і гэтак далей. Я больш звяртаў увагу на некія пазітыўныя рэчы, чым на негатыўныя. Бо відавочна, што з беларускай мовай у Беларусі ўсё даволі цяжка. Больш за тое трэнд таксама негатыўны, агулам. Не хапае адукацыі на беларускай мове, не хапае досведу размовы па-беларуску. Гэта галоўнае.

    — Мяне папрасілі запытаць у цябе – ці адчуваў ты перавагу ад таго, што валодаеш беларускай мовай? Можа ты меў нейкі асобны погляд на звычайныя рэчы?
    — Ну ведаеш, мне проста падабаецца беларуская мова.

    — А ці адрабіла яна нейкія змены ўнутры цябе?
    — Мне падаецца гэта важная такая частка, каштоўнастная. У тым ліку твайго светапогляду, і ўвогуле таго, як ты глядзіш на свет, як ты яго ўспрымаеш, як ты яго ацэньваеш, як ацэньваеш тыя ці іншыя падзеі, як ставішся да іх, як сябе ў гэтых падзеях бачыш. Вельмі шмат вымярэнняў праз якія мы можам глядзець.

    — Якое месца на тваю думку павінна займаць мова? Ці варта аб гэтым гаварыць на пачатку?
    — Пытанне насамрэч даволі складанае, бо ёсць таксама некалькі пазіцый з якіх на гэта можна адказаць. З адной пазіцыі трэба разумець, што ў прынцыпу беларуская мова жыла на тэрыторыі Беларусі стагоддзямі пры розных, умоўна кажучы, рэжымах – і калі была ВКЛ, старабеларуская мова ці прататып беларускай мовы, і потым, калі ўжо была Рэч Паспаліта і было панаванне польскай мовы, і потым калі была Расійская імперыя было панаванне расейскай мовы, но пры гэтым на такім нізавым узроўні беларуская мова заўсёды заставалася. Тут дарэчы я бачу самую галоўную праблему сучаснасці, бо змяніўся свет, змяніліся тэхналогіі і калі раней мова перажывала ўсе гэтыя геапалітычныя турбуленцыі, на яе гэта найменш насамрэч уплывала, то зараз, канешне, з гэтымі тэхналогіямі, і з тым, як змянялася камунікацыя ў сучасным грамадстве, я думаю беларуская мова куды больш доўгатэрмінова пад пагрозай, чым калі яна ўвогуле была за ўсю гісторыю. Я думаю, што мова не з’яўляецца, збольшага, часткай палітычнага крызісу, які зараз ёсць. І гэта хутчэй плюс, чым мінус. Бо ў прынцыпу, як паказвае гісторыя, аўтарытарныя рэжымы можна перамагчы толькі шырокім папулісцкім рухам. Рухам які можа аб'ядноўваць максімальныя слаі. Па-іншаму дэмакратызацыя насамрэч асабліва не адбываецца. Не магчыма адною, неякаю часткаю грамадства перамагчы таталітарны рэжым, які таксама даволі папулісцкі. Папулісцкія рэжымы можна перамагаць толькі шырокімі рухамі, таму тое, як была заложана павестка ў мінулым годзе гэта была зроблена правільна. Менавіта так яно і патрэбна.

    — Я з табою згодна, але людзі, якія ня ведаюць беларускай мовы баяцца, у іх ёсць страх, што яны ня здолеюць вывучыць беларускую мову і ў іх не атрымаецца размаўляць на ёй.
    — Наша задача, каб людзі хацелі перайсці на наш бок, каб людзі не баяліся. Нам трэба стварыць такія ўмовы, пры якіх перайсці на наш бок максімальна проста любому, хто падзяляе нашы базавыя каштоўнасці. І тут насамрэч з мовай усё збольшага проста, а куды болей складаная сітуацыя са сцягамі. Бо як бы нам не падавалася, сітуацыя са сцягамі з мінулага жніўня асабліва не змянілася, ёсць каля 40% якія за чырвона-зялёны сцяг, ёсць каля 30% якія за бел-чырвона-белы сцяг і гэтыя лічбы не змяняюцца. Па сутнасці ёсць два даволі папулярных сімвала і як іх прымірыць не зусім зразумела. Бо беларуская мова адна з такіх рэчаў на конт якіх зразумела, чаму гэта тычыцца ўсіх беларусаў. Ты можаш на ёй кепска размаўляць, можаш добра, ты можаш лічыць, што яе роля павінна быць большай ці меншай, але большасць не адмаўляе таго, што ёсць беларуская мова і яна ёсць ня проста так. А вось нацыянальныя сімвалы гэта больш складаная рэч. Каб наш дэмакратычны рух не абмяжоўваўся толькі бел-чырвона-белым сцягам, бо ёсць тыя, хто нас падтрымлівае, але ім падабаецца чырвона-зялёны сцяг, мы не павінны іх выключаць. Нам трэба пашыраць нашу аўдыторыю, а не павужаць. І з гэтым куды больш складана.

    — А ці ўжываў ты беларускую мову ў леташняй палітычнай кампаніі ў зносінах з Марыяй Калеснікавай?
    — У зносінах з ёй я не ўжываў беларускую мову, але ў нашай кампаніі спрабавалі больш выкарыстоўваць беларускую мову. Ну вось, напрыклад, спачатку некалькі першых выступаў мы ўключалі рускамоўную версію «Разбуры турмы муры», тады падавалася, што толькі рускамоўная версія ёсць. Мы калі абмяркоўвалі ці пераходзіць на беларускамоўную версію таксама не былі да канца ўпэўненыя, бо мы нават не маглі сабе ўявіць, што беларускамоўная версія будзе такая ж папулярная. А насамрэч прайшло два тыдні, літаральна, і ўсё! Ва ўсіх у галовах была толькі беларускамоўная версія гэтай песні. Вось калі прыпомніць так у мяне ўсплываюць толькі беларускія словы гэтай песні. Але а) гэта было не адразу і б) цікава, як хутка нормай стала беларускамоўная версія. Літаральна два тыдні і ўсё. Кампанія ўся шла тры тыдні. І зноў жа запрашалі гасцей розных, ніякіх вядучых, якія размаўлялі па-беларуску, песні беларускамоўныя, выканаўцы беларускамоўныя ў нас былі. Да рэчы са сцягамі — на пачатку мы як бы выступалі за тое, каб людзі прыходзілі і з чырвона-зялёнымі і з бел-чырвона-белымі. Калі падняць фотаздымкі з рэгіянальных паездак, то людзей з чырвона-зялёнымі сцягамі было вельмі шмат. Яны зніклі толькі ўжо пасля гвалту, які пачаў рэжым пасля выбараў.



    — А Марыя Калеснікава ведае беларускую мову? Я ніколі ад яе не чула, таму задаю гэтае пытанне.
    — Ну яна ж у «Маладым фронце» была, ёсць фотаздымкі з яе маладосці. Быў нават пост пра гэта.

    — Антон, а ты лічыш сябе пазітыўным чалавекам?
    — О, я лічу сябе суперпазітыўным чалавекам.

    — Тады, у мене ёсць пытанне да цябе наконт прэс-канферэнцыі ў Кіеве – ты быў вельмі ўсмешлівы, вельмі шчаслівы. Тое, што адбылося, тое, што вы распавядалі і як выглядалі, не шло ў мяне да галавы. Я нават напісала даволі рэзкі каментар, што вы да самага Кіева рагаталі. Мне так падалося. Чаго так адбылося? Гэта была рэакцыя на стрэс альбо Вы не адчулі пагрозы?
    — Некаторыя гавораць, што быў спужаны, некаторыя, што быў вясёлы. Складанае пытанне, але трэба разумець усе абставіны. Па-першае, к моманту пачатку прэс-канферэнцыі для нас гэта быў усё адзін дзень. У 11 раніцы ў панядзелак (7 верасня 2020), як нас затрымалі, да моманту прэс-канферэнцыі (20 гадзін 8 верасня 2020) гэта ішоў адзін дзень. Ён не скончыўся. Нас затрымалі, мы былі ў ДФР, ГУБОПіК, потым павезлі на мяжу, потым мы былі на ўкраінскай мяжы яшчэ 8 гадзін, потым мы паехалі ў Кіеў і там адразу, як прыехалі паехалі на прэс-канферэнцыю. Гэта быў вельмі доўгі дзень. Ты ўвесь знаходзішся ў такім павышана эмацыйным стане – у некаторыя моманты блізка да роспачы, у некаторыя – блізка да экзальтацыі. Гэта адзін момант, так. Другі момант – думаю гэта больш складаная тэма, якую я нават не зусім магу аналізаваць, тут патрэбны псіхіятры ці псіхатэрапеўты, але трэба разумець псіхаэмацыйны стан удзельнікаў штаба. У адзін і той жа момант ты адчуваеш вельмі моцныя пазітыўныя эмоцыі і вельмі моцныя негатыўныя эмоцыі. Умоўна кажучы – ты ідзеш на марш, дзе ты бачыш сотні тысяч чалавек і пры гэтым ты бачыш, як за табой сочаць, ты разумееш, што цябе могуць у любы момант арыштаваць і чальцоў тваёй каманды арыштоўваюць кожны дзень. Гэта была абсалютна стандартная сітуацыя, калі ты размаўляеш з чалавекам, чалавек кажа, што паехаў на сустрэчу і чалавека арыштавалі, і ты разумееш, што чалавека арыштавалі, умоўна кажучы, да перамогі, што ён не выйдзе заўтра. І ў цябе няма шанцаў на гэта выладкоўваць шмат негатыўных эмоцый, бо ты сам у стрэсе, ты вось гэтыя эмоцыі роспачы, сумоты запакоўваеш у такі тэтра-пак і адкладваеш. Бо калі ты будзеш пра гэта ўвесь час хвалявацца ты будзеш не ў рэсурсе, ты не зможаш працаваць, а калі ты не зможаш працаваць, то і кампанія будзе ісці кепска, а калі кампанія будзе ісці кепска, то хутчэй за ўсё твой сябар выйдзе пазней. У нас было заведзена, што ты не маеш такой раскошы, як плакаць, калі табе хочацца плакаць, бо твая задача – працаваць. Мы прыязджаем у Кіеў і наша задача правесці зразумелую прэс-канферэнцыю, дзе ўсе даведаюцца пра тое, што адбылося. Бо калі людзі не даведаюцца, то гэта кепска. Вось мы прыехалі ў Кіеў і ў нас было чатыры дні, калі мы ад сямі раніцы да адзінаццаці ночы, кожны дзень раздавалі інтэрв’ю, бо наша задача каб усе пра гэта даведаліся. Наша задача зараз, у гэтым моманце, адпрацаваць прафесійна. Ты не можаш дазволіць сабе думаць добра гэта ці кепска, як там хто сябе адчувае, трагедыя гэта ці гэта не трагедыя. У цябе зразумелая задача і ніхто за цябе яе не зробіць.



    — Вы аналізавалі і рыхтаваліся да канферэнцыі па дарозе да Кіева?
    — Я так скажу, па жыцці залатое правіла – каб выглядаць прыстойна трэба рыхтавацца. Да любой рэчы. Мы там выступалі без паперак, але мы раскідалі агулам, умоўна кажучы, хаду канферэнцыі і хто на якім этапе што кажа. Гэта ўсё мы зрабілі ў аўце па дарозе. Мы заехалі ў Кіеў, прынялі душ на паўгадзіны і адразу паехалі на прэс-канферэнцыю, у нас не было ніякай паўзы. Трэба ж разумець, што ў нас не было ніякіх сродкаў сувязі, усё ж забралі КДБэшнікі. Ні тэлефонаў, ні кампутараў, нічога. І на ўкраінскай мяжы мы правялі таксама даволі шмат часу. Мы туды прыехалі ў шэсць трыццаць, а выехалі адтуль дзесьці ў палову на чацвёртую дня. І калі мы выязджалі мы ня ведалі як будзе сябе паводзіць украінскі пост, існавалі розныя варыянты. Памятаю, што я ўзяў у чалавека тэлефон на мяжы і пазваніў знаёмаму ў Кіеў, сказаў вось мы павінны выехаць праз паў гадзіны і калі нас ня будзе праз 4 гадзіны ў Кіеве, то нас затрымала СБУ. То бок у такім фармаце мы дзейнічалі. І мы паехалі.

    — Праз некаторы час пасля Кіева ты паехаў у Маскву.
    — Ну ў Маскву мы паехалі праз вялікі час. То бок у Маскву мы паехалі ў кастрычніку. Мы прыехалі да Кіева, далі прэс-канферэнцыю, потым рэшту тыдня мы яшчэ падавалі інтэрв’ю, потым мы паехалі ў Польшчу, адтуль адразу ў Вільню да офіса Ціханоўскай.

    — Гэта быў план ці вы шукалі нейкіх магчымасцей?
    — Ну ў нас працавалі каманды. Прэс-канферэнцыя была арганізавана за гадзіну і журналістаў было вельмі шмат, бо ў нас была каманда, якая дамовілася на бясплатнае памяшканне, зрабілі і разаслалі запрашэнні па ўсіх СМІ. Трэба разумець, што гэта можа неяк выглядаць, але насамрэч унутры гэта складаныя камандныя працэсы, якія выцягваюць дзясяткі людзей. На той час у нас частка людзей знаходзілася ў Варшаве. Напрыклад там знаходзіліся чальцы каардынацыйнай рады – Вольга Кавалькова, Павел Латушка. Мы звязаліся з нашай камандай у Варшаве, гэта не было так, што мы там ездзілі боўталіся. Каманды былі паўсюль. Мы былі ў кантакце з Вільней. Мы заехалі ў Варшаву, правялі некалькі ўступных сустрэчаў, дамовіліся і паехалі далей у Вільню размаўляць са Святланай і гэтак далей. Гэта ўсё арганізацыя. Тое ж самае і з паездкай у Маскву. Гэта шчыльны графік, дзе ў цябе некалькі дзён і ў цябе там кожная гадзіна распісана, што ты ў яе робіш. Гэта не так, што паеду ў Маскву, бо даўно ня быў і хачу паглядзець. Не. Гэта сустрэчы, гэта вялікая праца. Табе трэба звязацца з некалькім дзясяткам арганізацый, людзей і гэтак далей, дамовіцца на час, падрыхтаваць сваю павестку. Для розных сустрэч розная павестка, гэта ўсё займае час.



    — Тады адкажы мне – навошта ты асабіста ехаў у Маскву?
    — Усё вельмі проста. Мне падаецца, што Расея мае ўплыў на сітуацыю і мае свой інтарэс у гэтай сітуацыі. Адмаўляць гэта, мне падаецца, дзіўна. Адмаўляць і заплюшчваць вочы, кажучы, што мы з гэтым нічога не будзем рабіць, мне падаецца, таксама дзіўна. Нам, як камандзе, якая заўсёды дзейнічала даволі прагматычна, падавалася лагічным, што неяк дзіўна будаваць усю нашу кампанію ня маючы ніякіх стасункаў, з тым месцам, дзе нейкія рашэнні прымаюцца і не даносіцца наша пазіцыя, наша бачанне сітуацыі.

    — Вы паехалі данесці сітуацыю?
    — Мы паехалі, з аднаго боку, пачуць як там бачаць сітуацыю, а там, я хачу сказаць, бачаць яе зусім па-іншаму, і данесці нашу сітуацыю. Гэта для нас праблема насамрэч, увогуле, адносна ўсіх падзеяў, якія адбываліся, што мы не да канца разумеем шмат якія рэчы. То бок беларускае грамадства ў прынцыпу кепска разумее і баіцца разумець, як працуе беларуская вертыкаль. Мы кепска разумеем, як працуе сістэма з іншага боку, і тое ж самае тычыцца таго, як працуюць расейскія эліты, умоўна кажучы. У нас ёсць там нейкія стэрэатыпныя меркаванні, але ў нас няма досведа працы з гэтым, разумення гэтага. А калі ты гэта кепска разумееш, то як ты можаш найсці добрае рашэнне?

    — У тваім чаце ў тэлеграме багата расейскіх навін. Гэта свядома выбраны напрамак?
    — Ну там усе скідваюць, я проста адзін з адміністратараў.



    — Летам 2020 цябе лічылі модным, а як ты зараз жывеш з мінімальным гардэробам? Неяк змяніў свой погляд на вопратку і ўвогуле на маёмасць? Ведаеш, як казаў Латушка ў інтэрв’ю Мелказёраву – у мяне ўсё ёсць. На сённяшні дзень, ён вырашыў, што ўсё мае, усяго хопіць. А ты можаш зараз так сказаць пра сябе, што ў цябе ёсць усё?
    — Я разумею і згодны з Паўлам Латушка. У мяне падобныя адчуванні. У мяне ёсць зараз два пінжакі, яны таксама модныя, але іх два, а не пятнаццаць. Вось. І ёсць тры кашулі. Тры кашулі, два пінжака, адны джынсы, адны штаны і адны чынасы. Ўсё даволі сціпла. Есць розныя сустрэчы з замежнікамі, з дыпламатамі, часам трэба і гальштук начапіць, і выглядаць адпаведна дрэс-коду.

    — З такога досведу не плануеш прыйсці да мінімалізму?
    — Пакуль што змяняць стыль не планую.

    — Як зараз складаецца твой звычайны працоўны дзень? Дзе знаходзіш час чытаць навіны і кіраваць сваімі інтэрнэт-рэсурсамі?
    — Часу вольнага ніколі няма. У прынцыпе працую без выходных. Хаджу на нашу базу ў Варшаве з панядзелка па нядзелю, увесь час выладкоўваю на нашу дэмакратычную двіжуху цяперашнюю. Ну тут таксама патрэбны правілы персанальнага мэнэджмэнта, так скажам. Я паадключаў усе паведамленні на мабільным і ў кампутары, каб яны мяне не адцягвалі і не раздражнялі. Навіны чытаю, але таксама ўсё арганізавана так, каб не выладкоўваць на гэта шмат часу. З большага ведаю ўсе навіны. Ну і тое, што тычыцца Беларусі – абавязкова.

    — Ты нарадзіўся ў Гомлі, а як ставішся да людзей з вёсак? Ці сутыкаўся з нейкім ціскам праз тое, што ты з рэгіёну? У нас быў пост пра людзей з гораду і людзей з вёсак. Некаторыя лічаць людзей з вёсак баязлівымі і схільнымі да падпарадкавання, робяць падзел між імі і гарадскімі.

    — Усё вельмі проста – Лукашэнка таксама з вёскі. Мне падаецца, што з кіраваннем і напорыстасцю ў яго о-ё-ё-й, ёсць і то, і другое. Я думаю гэта адказ, наколькі гэта ўсё не звязана з рэальнасцю. Хутчэй гэта звязана з тэмпераментамі людзей. Ну канешне умовы на гэта ўплываюць, але гэта не нейкія такія моцныя правілы, што калі ты з вёскі то ты будзеш рахманы і паслухмяны, а калі ты з вялікага гораду то ты супер актыўны. Па рознаму бывае. Я за сваё жыццё бачыў розных людзей.

    — Ты заўсёды верыў у сябе? Альбо быў час калі сумняваўся?
    — Агулам канешне ж заўсёды страшна. Але каб вось ня верыў у сябе… Мяне маці добра выхоўвала ў дзяцінстве. Яна казала – усё сынок будзе добра, казала што я разумны, таму ў мяне па жыцці ёсць нейкія такія персанальныя ўстаноўкі і я ў гэтым, агулам, не сумняюся.

    — А тата?
    — Канешне, тата таксама падтрымліваў.



    — Я чытала, што пра твае асабістае жыццё нічога не вядома, але ты адкрыта выступаеш па палітычных пытаннях. У цябе ёсць страх за сябе альбо за родных?
    — Ну ў нас падкаст выходзіць з 2016 года. Я вось так зараз узгадваю – чаго мы там толькі не казалі. Усё ёсць, можна і зараз паслухаць. У прынцыпу да мінулага верасня мы былі ў Беларусі і мы гэта казалі, усё было больш-менш нармальна. Я ніколі агулам з-за гэтага не хваляваўся і імкнуўся заўсёды шчыра выказваць свае думкі.

    — А як ты ставішся да людзей якія працуюць і не называюць сваіх імён?
    — Усё нармальна. Я думаю кожны сам для сабе вызначае ўзровень геройства. У кожнага свае ўнутраныя рамкі, і я лічу гэта абсалютна правільным і толькі так на гэта трэба глядзець. Мы не павінны патрабаваць ад людзей геройства зрабіць тое, ці гэтае. Кожны сам для сябе павінны вызначыць смелы ўчынак ці адказацца. Для кагосьці смелы ўчынак прамаўчаць, для кагосьці наадварот – не прамаўчаць, падняцца і штосьці сказаць. Толькі так гэта працуе.

    — Ты хацеў ісці ва ўладу?
    — Калі ў мінулым годзе я далучыўся да каманды я хацеў проста дапамагчы. Я разумеў, як я магу дапамагчы, у мяне быў час і я разумеў, што тут я буду карысны.

    — У нас на Браме неяк выказалі думку, што сутыкнулася пакаленне тэлевізара і кампутара, як на тваю думку мы можам аб’яднаць гэтыя бакі?
    — Ой, не. Усё больш складана. Калі паглядзець на ўзровень палітызацыі, то палітызацыя расце да 30 гадоў, умоўна кажучы, а самае галоўнае ядро пратэста гэта 30-45, гэта не 23. Моладзь, якая глядзіць цік-ток, а не тэлевізар яна таксама не палітызаваная. Ну зараз змянілася сітуацыя, але дагэтуль грамадства было не палітызаванае. У нас апазіцыйнай дзейнасці ні дзе не было бачна, а дзяржава не вучыць палітычным рэчам, гэта ўсё выціснутае. У нас вырастаюць людзі па 23-25 гадоў, якія не так шмат ведаюць. Ні пра краіну, ні пра палітыку, ні пра тое, як гэта працуе ва ўсім свеце. Гэта вялікае спрашчэнне і яно не апісвае ўсю сітуацыю цалкам.

    — Адкажы – шчасце гэта імгненне? Я звяртаюся да таго ж самага інтэрв’ю Паўла Латушкі Мелказёраву, ён казаў, што жыццё гэта барацьба і шчасце – толькі імгненне. Як мне падаецца, гэта такое бачанне жыцця трошачкі мінулым пакаленнем.
    — Ой, ну такія экзістэнцыяльныя пытанні даволі складаныя.



    — Але ж ты пазітыўны чалавек!
    — Я пазітыўны чалавек. Я па жыцці спрабую займацца тым, што мне падабаецца. Быць з тымі людзьмі, якімі я буду натхняцца. Калі гэта не так, то я адразу спрабую гэтую сітуацыю змяніць. Таму збольшага, калі паглядзець на сваё жыццё, то я здаволены, бо я таксама да гэтага нейкія высілкі прыкладаю.

    — А якія зносіны ў вас унутры каманды? Ці маеце іерархію? Як звяртаецеся адзін да аднога на ты альбо на Вы?
    — Я супер дэмакратычны ў гэтым сэнсе, каштоўнасці ў мяне такіе і таму я люблю гарызантальную сістэму. І ў прынцыпе з усімі людзьмі я ветлівы. Я не люблю нейкія эйджызмы, ці нейкія гендарныя «хлопчыкі павінны рабіць гэтае, жанчыны гэтае», я тут максімальна дэмакратычны.



    — Маючы сяброўку Марыю Калеснікаву за кратамі, як ты ставішся да санкцый – адмена альбо дажым?
    — Ну думаю, што зараз на гэта пытанне таксама глядзяць вельмі спрошчана. Каб санкцыі працавалі саміх санкцый мала. Трэба глядзець на ўсю сітуацыю ў комплексе. Я думаю на гэта патрэбна асобная размова. Рэжым Лукашэнка не будзе рабіць нейкія змены, калі не будзе нейкага ўнутранага і знешняга ціску. Сітуацыя будзе змяняцца і калі не будзе міжнароднай падтрымкі, то гэта нас хутчэй аддаляе ад нейкіх перамен, чым набліжае. Але адных санкцый таксама недастаткова. Трэба, калі мы кажам пра краіны Захаду, каб у іх былі больш зразумелыя дзеянні, больш комплексная стратэгія ў дачыненні да Беларусі, якая павінна ўключаць розныя метады і некаторыя трэба выкарыстоўваць адначасова. У гэтай стратэгіі павінны быць нейкія драйверы і калі мы хочам каб стратэгія Захада па Беларусі была эфектыўна, то павінны быць асноўныя краіны-рухавікі гэтага працэсу, умоўна кажучы – Польшча, Германія, ЗША. Хтосьці, хто б задаваў агульную дынаміку іншым краінам. Бо зразумела, што Партугалія ня будзе ставіць у прыярытэт Беларусь і наіўна гэтага чакаць. А Літва, ці тая ж Польшча, у якой зараз створана эміграцыйная праблема яна можа. У яе дастаткова і палітычных рэсурсаў у межах еўрапейскага саюзу, і ўплыву ўвогуле, яна можа займаць пазіцыю і гэта пазіцыя павінна быць нейкая стратэгічная, яна павінна быць ня проста рэакцыяй на тое, што Лукашэнка зрабіў сёння. Яна павінна быць больш праактыўная.

    — Кім ты бачыш сябе ў Новай Беларусі?
    — Ой, я гэта вельмі добра разумею. Пра што я часам баюся, што я адчуваю сябе вельмі стомленым, бо шмат працы наперадзе. Але як я ўяўляю колькі працы будзе калі пачнуцца перамены мне робіцца яшчэ больш (смяецца) млосна, таму я пра гэта не хвалююся.

    • нет
    • 0
    • +28

    66 комментариев

    avatar
    Мовы нет ни в пытаннях, ни в адказах.
    Ну и норм. Лиха беда.
    За пост — шчыры плюс.
    За фак — не менее шчыры.
    Дзякуй.
    Так и надо, думаю.
    Согласовал, бедолага, текст интервью — кушай факи, многословная самолюбующаяся истота.
    Норм.
    +1
    avatar
    Согласовал, бедолага, текст интервью

    Согласование текстов — моё личное желание. Хочу быть уверена, что доношу то, что человек имел в виду. Так было и со всеми предыдущими. Интервью я записала недели три назад. Всё это время мне было и продолжает быть очень, очень, очень сложно.
    0
    avatar
    Любопытно, на месте «fuck» не вопрос про результаты поездки в Москву, случайно? )
    0
    avatar
    Любопытно, на месте «fuck» не вопрос про результаты поездки в Москву, случайно? )

    «If any of you has reasons why these two should not be married, speak now or forever hold your peace». Пан navibel, судя по Вашим комментам Вы не в Беларуси, поэтому можете не знать мелких нюансов — пропаганда использует любой мало-мальский повод. У меня вилка Мортона. Но могу сказать — fuck взят из инстаграма Антона. Как и все остальные фото, кроме пресс-конференции в Киеве.
    0
    avatar
    Спасибо. Интересное интервью.

    0
    avatar
    ёсць тыя, хто нас падтрымлівае, але
    ім падабаецца чырвона-зялёны сцяг
    , мы не павінны іх выключаць.

    ім падабаецца чырвона-зялёны сцяг
    вот это интересно, как он им «падабаецца» — как красивая тряпка, что ли? Так не очень она красивая, сочетание цветов ( как и прочих советских республик) с точки зрения дизайна — ужасно, не зря его прозвали "кровавый закат на болоте"
    Зеленый по отношению к красному – дополнительный цвет.

    … в советском союзе, было принято считать данную комбинацию не гармоничной из-за ее броскости и поэтому вульгарности

    Хотя не каждый тон зеленый подойдет к красному.

    Сочетаясь они усиливают друг друга. На фоне спокойной зелени, агрессивный алый выглядит более ярким и насыщенным по сравнению с другими оттенками, а с другой стороны, второй цвет тоже набирает контрастную силу. Поэтому, если оттенки между собой не сочетаются, то их дисгармония выглядит вопящей

    БЧБ упрекают в использовании его коллаборационистами во 2МВ — да, в долгой дороге можно запачкаться, но вот за «закатом над болотом» стоят реально фашистские государства ( и только) — Союз и лукашенковская «Белоруссия», и ассоциироваться он всегда будет с ними. А тут «падабаецца» )
    Несерьезное отношение к символам (
    0
    avatar
    можно запачкаться

    неточно выразился, точнее -«может что-то прилепиться»
    0
    avatar
    вот это интересно, как он им «падабаецца» — как красивая тряпка, что ли? Так не очень она красивая, сочетание цветов ( как и прочих советских республик) с точки зрения дизайна — ужасно
    неужели вы и в самом деле думаете, что абсолютному большинству не пох все эти страдания про цвета флага?
    -1
    avatar
    абсолютному большинству не пох все эти страдания про цвета флага?


    да, конечно, и не только флага, а вообще всего, кроме «себя любимых», но вот они и есть так называемое «болото», и оно пойдет за любым «победителем» и будет им «падабацца» все (в т.ч. и БЧБ) — ведь ничто не вечно под луной ©, особенно неповторимое — а теперешний режим в Беларуси «уникальный»(
    +3
    avatar
    Вы не могли бы пояснить почему нет желания «осушить болото» а есть желание владеть «болотом»?
    -1
    avatar
    нет желания «осушить болото»


    Вы не могли бы уточнить, у кого (конкретно) нет такого желания? Предполагаю, что речь не о Вас )
    0
    avatar
    да, конечно, и не только флага, а вообще всего, кроме «себя любимых», но вот они и есть так называемое «болото»
    отчего ж болото? норм законопослушные граждане и вправду занятые своей личной жизнью. собственно, как и полагается норм законопослушным гражданам, в отличие от простихоспадзе всяких-разных «активистов» и пассионариев. кстати, последних в любом обществе (любом!) — не больше 5% обычно набирается.

    и оно пойдет за любым «победителем»
    не пойдет. точнее, не пойдут. а будут как и обычно заняты своей жизнью. подчинятся, да, куда ж деваться? на то они и законопослушные граждане. это если победитель и в самом деле победит. а не так, как случилось с невероятными. раструбили еще задолго до начала выборов про свою победу, а по итогу получили… то что получили. я в их «победу» не верила ни до, ни после выборов. уж слишком они были «невероятными». а как по мне — так жалкими. кому там быть победителем? кому вообще могло в голову придти, что они победят?

    и будет им «падабацца» все
    и будет точно так же пох на все. кроме своей личной жизни. ну, не на все, но на цвет флага, сочетается там что или не сочетается — так точно. :p
    0
    avatar
    «Законопослушные граждане» — это те, кто поддержал государственный переворот в исполнении проигравшего выборы лукашенко?
    Вы такие же преступники, как и лука!
    +2
    avatar
    отчего ж болото? норм законопослушные граждане и вправду занятые своей личной жизнью. собственно, как и полагается норм законопослушным гражданам, в отличие от простихоспадзе всяких-разных «активистов» и пассионариев. кстати, последних в любом обществе (любом!) — не больше 5% обычно набирается.

    Чалавек, які заняты толькі сваім асабістым жыцьцём, ня можа быць грамадзянінам — сябрам грамады. Калі ў прысутнасьці чалавека, напрыклад, настаўніка, фальсыфікуюцца выбары, а ён проста «займаецца асабістым жыцьцём» — гэты чалавек перастае быць законапаслухмяным, а робіцца суўдзельнікам.

    Ня хлусьце сабе, спадарынё Дарыно, Вы цудоўна ведаеце, што дыктатар выбары прайграў. Так, большасьць аказалася негатоваю да дзейсных захадаў кшталту страйку, мэнтальна непадрыхтаванаю. Людзі думалі, што дастаткова прыйсьці на дзяльніцу й аддаць свой голас. А да арганізаванае эканамічнае барацьбы — не, спрацавалі адсутнасьць надзейных структураў з адпаведнымі ідэямі й мэтамі ды страх страціць тое малое, што маюць.
    А вось у найблізкай пэрспэктыве вось гэтае «тое малое, што маюць» зьнікне, сацыяльны кантракт гэбісцкае зубатаўшчыны будзе канчаткова разарваным. Цікава паназіраць за тым, як Ваш улюбёны дыктатар дасьць гэтаму рады. Абвал жыцьцёвага ўзроўню сур'ёзна прастымулюе шырокія народныя масы.
    +2
    avatar
    отчего ж болото


    болото -это не «обзывалка» в данном случае, это из терминологии политических (и около) наук:
    Название «Болото» закрепилось в дальнейшем за политическими группировками, поведение которых характеризуется колебаниями и нерешительностью, стремлением уклониться от борьбы

    норм законопослушным гражданам, в отличие от простихоспадзе всяких-разных «активистов» и пассионариев

    отличие между ними, в общем-то, сводится к тому, кто что выбирает (в ситуации прогрессирующей тоталиризации (фашизации) режима)- одни («законопослушные граждане») -«ужас без конца», другие же («активисты и пассионарии») — весьма вероятный «ужасный конец», но с надеждой что-то изменить.
    «Ужас без конца» определяется законами развития тоталитарных государств, что, если в двух словах, заключается (в большинстве случаев) в ухудшении экономического положения, что приводит к ужесточению «драчки за пирог», где всегда в проигрыше слабейшее звено — именно простые «законопослушные граждане», ну и попутно приводит к усилению «закрученности гаек», т.е. усилению произвола в т.ч., от чего «законопослушные» страдают также больше.
    Вот кмк иллюстрация сказанному — фрагмент интервью с Геннадием Гудковым на «Эхе»:

    Но эти же СМИ последние 15-20 лет разъясняли, что если мы не будем бороться за свои права и свободы, будет вот так, как сегодня, и еще хуже. Разве «Эхо Москвы», в эфире которого мы сейчас находимся, не говорило устами своих спикеров еще 15 лет назад, что ребята, если мы не защитим свободу слова, если мы не защитим нормальный суд, если мы не защитим муниципальную систему, если мы не защитим выборы, если мы не защитим права регионов, то Россия превратится в кошмар, в новый ГУЛАГ? Говорили.
    Что сказал народ? Народ сказал: «У нас есть колбаса, у нас есть лэптоп, у нас есть кредит на машины, и мы плевать на все хотели. А права и свободы какие-то придумали либералы, демократы, которые придумывают то, чего нам не нужно». Отказались добровольно.
    В. Дымарский― Нет, даже они говорили, – я это очень хорошо тоже помню – что можно пожертвовать какой-то маленькой частью свобод и прав ради экономических реформ и экономического процветания. Говорили. И я помню даже, кто говорил. Но оказалось, что нельзя жертвовать даже маленькой частью, потому что откусывают все.
    Г. Гудков― Да. Аппетит приходит во время еды.
    В. Дымарский― Тогда же говорили, что общественный договор, что благосостояние, благополучие в обмен на демократию. И народ радостно… Потому что давайте тоже признаемся, что в иерархии ценностей наших людей, нашего народа…
    Г. Гудков― Колбаса стоит выше свободы, я знаю.
    В. Дымарский― Деньги стоят выше свободы намного.
    Г. Гудков― Вот сначала отняли свободы, а теперь отняли колбасу.
    В. Дымарский― Тогда не надо жаловаться.

    Г. Гудков― Не надо жаловаться. Вы хотели жить с колбасой? Вот пожили какое-то время. Теперь у вас ее отняли. А чтобы вернуть колбасу, нужна свобода. А свободу вы продали раньше, обменяли на колбасу. Ну ребят, что жаловаться? Вот что сейчас делать? 400 тысяч Росгвардии (определяются их действия принципом политической целесообразности), 200 тысяч суды, 120 тысяч ФСБшников, которые доминируют, следователей 50 тысяч, прокуратура, 800 тысяч полицейских и так далее. И вот вся эта махина сейчас объясняет людям, что нехрен вам ни колбасы, ни свободы, и так поживете.
    Г. Гудков― Да, вся колбаса у них. Поэтому либо валите, либо сидите тихо, ровно, молча и дышите в две свои дырочки в стойле. И чего? Вы живете без колбасы. Не жили хорошо и нехрен привыкать.
    0
    avatar
    В. Дымарский― Нет, даже они говорили, – я это очень хорошо тоже помню – что можно пожертвовать какой-то маленькой частью свобод

    Вот. С этого всё и начинается. По этому на Западе народ толпами выходит когда правительство даже не закон, а проект закона собирается принять, который отбирает малую часть свобод. Но нашим даринам, у которых жизненное кредо «лучше бы порося купила» этого не понять. Более того, именно они и пролезают правдами и неправдами из своих шкловов на вершину пирамиды и закручивают гайки ещё сильнее. Выпускники сельхозакадемий рулят нашим государством.
    0
    avatar
    сочетание цветов ( как и прочих советских республик) с точки зрения дизайна — ужасно

    Это, пан navibel, спорное утверждение. Вот Вам пример:



    … в советском союзе, было принято считать данную комбинацию не гармоничной из-за ее броскости и поэтому вульгарности

    Сейчас всё можно. Для меня красно-зелёный это фиксированный символ безнадёжности, отсутствия жизни и движения. Бесконечная, застойная, чужая повестка дня. С гербом ассоциации ещё хуже — он давящий, дающий не ощущение части целого, а скорее бесправной единицы, подчинённой чему-то «большему». У меня так. Безусловно всё это родилось не в августе 2020, а связано с персональным жизненным опытом. У кого-то, возможно, иначе.

    Союз и лукашенковская «Белоруссия», и ассоциироваться он всегда будет с ними.

    Да. Только так.
    0
    avatar
    В природе, как вы точно заметили картинкой, с точностью до наоборот: 1:3 зелёного. Потому и норм
    +1
    avatar
    В природе, как вы точно заметили картинкой, с точностью до наоборот: 1:3 зелёного. Потому и норм

    Как всегда правильно, пан Усталый. За что я Вас и люблю. :**
    0
    avatar
    Это, пан navibel, спорное утверждение


    текст про цвет выделен «красным», это значит, что это линк — пройдите туда, там больше примеров подобных Вашему.) И хоть этот текст недостаточно «ноучный», выводы правильные -очень рискованное сочетание, «спасение» только в очень точном подборе оттенков. Но кто же будет этим заниматься в «реальной» жизни ( — и вот, по законам Питера и т.п. видим именно худшие варианты ), которые при этом еще и «стандартизируются»
    0
    avatar
    Вот Вам пример:


    imho Ваш пример не совсем удачный )
    Розы прекрасны в любую погоду, но тут была, видимо, не очень хорошая — тусклое освещение, блеклый, неудачный в цветовом решении фон. Результат — картинка мрачновата, даже чувствуется элемент угрозы ( поза презентанта роз только подчеркивает это ) ).
    Теория цвета ( в т.ч. существует и психология цвета ) на теперешний день уже весьма развита, можно многому «научиться» ), а многие уже научились — все медиа, живопись, архитектура, дизайн, реклама и т.п. «собаку съели», высчитывая сочетания цветов
    0
    avatar
    Розы прекрасны в любую погоду,

    Красный с чёрным хорошо смотрится.

    +1
    avatar
    imho Ваш пример не совсем удачный )
    Розы прекрасны в любую погоду, но тут была, видимо, не очень хорошая — тусклое освещение, блеклый, неудачный в цветовом решении фон. Результат — картинка мрачновата, даже чувствуется элемент угрозы ( поза презентанта роз только подчеркивает это ) ).

    Не загоняйтесь в глубокий анализ, это первая попавшаяся картинка из гугла.
    0
    avatar
    Для меня красно-зелёный это фиксированный символ безнадёжности, отсутствия жизни и движения.
    это сугубо ваше субъективное мнение. кстати, букетик-то красивый. и где в нем безнадега?
    0
    avatar
    это сугубо ваше субъективное мнение.

    Ну раз Вы на него отреагировали значит мой субъективизм чего стоит. :*

    кстати, букетик-то красивый. и где в нем безнадега?

    Как где? Лишённая корня красно-зелёная красота обречена на смерть. :p
    0
    avatar
    Антон Раднянкоў — беларускі палітычны актывіст і грамадскі дзеяч. Выкананне абавязкаў кіраўніка аналітычнага Цэнтра новых ідэй апазіцыянер сумяшчае з дзейнасцю прэс-сакратара Каардынацыйнага савета Рэспублікі Беларусь.
    ну, кто как может свой хлеб зарабатывает. этот бчб мажорчик выбрал себе такой способ, бывает. к власти подобные балаболы все равно не придут, так что абсолютно по барабану, что он там впаривал про бел мову. да и про все остальное.
    -3
    avatar
    ну, кто как может свой хлеб зарабатывает.
    к власти подобные балаболы все равно не придут

    Буквально пару дней назад обсуждали теорию подковы. Возможно Вы когда-нибудь удивитесь.
    +1
    avatar
    Возможно Вы когда-нибудь удивитесь.
    если приходу к власти в РБ бчб-невероятных — вряд ли это случится. да что там вряд ли: не будет этого никогда.

    зы. что там за подкова надо глянуть. хотя и сомневаюсь, что она меня переубедит.
    0
    avatar
    если приходу к власти в РБ бчб-невероятных — вряд ли это случится. да что там вряд ли: не будет этого никогда.

    О, да! Слово «никогда» из уст женщины это такая крутотень. Обожаю. :**
    +1
    avatar
    Балабол у власти 27 лет
    +3
    avatar
    Интервью дает такой же самый балабол разница лишь в том что не во власти.
    0
    avatar
    А кто не балабол?
    Вы балабол?
    0
    avatar
    Если вы считаете что я балабол то наверное так и есть, что здесь сказать.
    +1
    avatar
    Я вас не знаю. Поэтому задал два вопроса.
    Если вы считаете интервьюируевомого балаболом, то кто, по-вашему, не балабол?
    0
    avatar
    Чего спорить, для вас он не балабол а мне вообще пох. кто он, есть я и мои интересы.
    -1
    avatar
    Да я спорить не хотел
    Мне интересно кого в белорусской политике вы не считаете балаболом
    Или у вас политик=балабол?
    0
    avatar
    Как с вами скучно вы не только усталый но вы еще и устанете другого.Вам нравятся одни пиз… лы и не нравятся другие а мне они пох… й потому что я не вижу себя в их рядах, цель что у одних что у других одна это корыто посреди«болота» и мои интересы там не просматриваются.Как то так если коротко.
    -1
    avatar
    Утомил вас скукою? Могли бы просто не отвечать. Но вы не из тех кто оставит другому последнее слово?
    То, что вы воспринимаете всех пиз балаболами и расцениваете все происходящее как битву за корыто на болоте, которая не ваша, конечно, живописует.
    Удивляет что вы вообще делаете на политическом форуме.
    Проходя мимо обьявили незнакомого человека балаболом и пошли дальше?
    На вопрос с чем вы сравниваете вы так и не ответили. Помазали всех одним миром и сказали что не такой?
    Отличная позиция чтоб потом заявить во всеуслышанье: а я говорил
    +2
    avatar
    Молодец, ловко примазался к всем а самое главное определил негодяя который не со всеми и даже последнее слово по женски за собой оставляет а еще говорят что в стране только один такой мастак в воздухе переобуваться.
    0
    avatar
    Теперь я вас понял. Для меня вы действительно балабол.
    +1
    avatar
    Мне пох. и иди дрочи на близких твоему сердцу политиков, чем ты отличаешься от тех кого ты называешь ябатьками, поменяй местами и на выходе получится то самое, ты меня оскорбляешь только за то что я не разделяю твоих взглядов и мало того что оскорбляешь так еще искажаешь и передергиваешь то что я написал и какой у меня может быть интерес иметь дело с такими как ты.
    0
    avatar
    Мне пох. и иди дрочи

    Я за секс.

    какой у меня может быть интерес иметь дело с такими

    Потерпите пан zlodin. Ещё недели 3 и Вас отпустит. В крайнем случае можно fuck нарисовать. Помогает. Пан Усталый очень хороший. И ни где Вас не оскорблял. Всё фигня, кроме пчёл.
    0
    avatar
    Интервью дает такой же самый балабол разница лишь в том что не во власти.

    И это очень существенная разница. Балабол не у власти не стоит нам ни копейки, в отличии от.
    +3
    avatar
    И это очень существенная разница. Балабол не у власти не стоит нам ни копейки, в отличии от
    ну, так выходит эта «существенная разница» легко коррелируется? придет к власти и будет стоить ого-го как! я ж и говорю — шило на мыло. но какой ценой — вы об этом не подумали?
    -1
    avatar
    придет к власти и будет стоить ого-го как!

    Чтобы проверить, надо сначала дать прийти. Все народы так и делают, в отличии от. И те, кто это делает, живут много лучше. А осуждать пастернаков не читая — ума много не надо.

    Кстати по вашей логике Луку в 94-м никак нельзя было выбирать. За Кебича надо было.
    +3
    avatar
    Согласен не спорю, об этом и написал в чем отличие, я думаю расписывать какие перспективы дает власть не надо.
    0
    avatar
    Балабол у власти 27 лет
    и что? это повод менять его на еще большего? шило на мыло? да еще может на баррикады за этого мажорчика предложите идти? кхех, сходили уже некоторые особо впечатлительные (и не особо думающие) за розовощекого засранца Протасевича. и за котлетную мадам. ну и как? оно того стоило?

    зы. я сказала это больше года назад и сейчас повторюсь: господа (паны и паненки), поверившие в то, что невероятные придут к власти, вы облажались по полной. признайте это наконец и угомонитесь. а вы в этом плане самый безнадежный, похоже. видимо, возрастное.
    -1
    avatar
    Менять?
    Вы?
    Насмешили

    ваше дело на форуме ябатькой кричать
    С этим вы слабо справляетесь
    Идите-ка в одноглазники
    +1
    avatar
    да еще может на баррикады за этого мажорчика предложите идти?

    Не «за», а против Луки и его банды фашистов. Они ни к чему хорошему страну не приведут и в отличие от их тайного кумира, цианид в бункере кушать не станут, а свалят патриотить другую родину. Если им, канешне, припомнят все художества, а не простят, как было в 90-е.
    0
    avatar
    15 октября в Гродно во время хоккейного матча двое мужчин не встали во время государственного гимна. На них составлены административные протоколы за нарушение требований к исполнению Государственного гимна Республики Беларусь. Информацию об инциденте подтвердили в пресс–службе УВД Гродненского облисполкома.

    Когда–то смотрел старый фильм про Германию, когда Гитлер только приходил к власти. Там герои любили ходить в кафе и не вставали, когда все прочие посетители вставали и зиговали. Но через некоторое время к ним подошли фашистские боевики и наши герои встали и зиговали, потому что уже деваться некуда было.
    Почему–то вспомнилось вдруг.
    0
    avatar
    Опять вы в точку, на сегодняшний день все патриоты определились где кого и как патриотить и заметьте цианид жрать никто не хочет, что касаемо страны то тут не согласен разве можно привести куда нибудь ее, здесь же болото.
    -1
    avatar
    Ещё хватает на просторах всяких дагестанов…
    0
    avatar
    . я сказала это больше года назад и сейчас повторюсь: господа (паны и паненки), поверившие в то, что невероятные придут к власти, вы облажались по полной. признайте это наконец и угомонитесь. а вы в этом плане самый безнадежный, похоже. видимо, возрастное.

    Тетенька…
    Ваш колхозенфюрер точно не вечный…
    Уже сегодня явно видно его сомнительное психическое и физическое состояние.
    Природу не обманешь.
    Вот помрет ваш фюрер, на кого молиться будете?
    Перед кем свой толоконный лоб расшибать будете?
    +2
    avatar
    Так далеко думать нельзя
    Один фюрер один народ
    +1
    avatar
    Яка гарна палата кардиологического отделения в бобруйской больничке. Похоже, что пожар ей не сильно повредил, потому что до пожара было, имхо, не лучше:
    0
    avatar
    Так а где фотка после пожара?
    +5
    avatar
    Заместителем председателя Президиума Национальной академии наук Беларуси назначен Олег Чернышев. Соответствующий указ подписал накануне Александр Лукашенко, сообщает его пресс-служба.

    С 2014 года человек с тем же именем и фамилией работал на должности заместителя председателя КГБ, а до этого был командиром антитеррористического подразделения КГБ – группы «Альфа», пишет reform.by

    Товарищи ученые, не сумлевайтесь, милые
    Коль, что у вас не ладится, — ну, там, не тот аффект
    Мы мигом к вам заявимся с лопатами и с вилами
    Денечек покумекаем — и выправим дефект!
    +1
    avatar
    Заместителем председателя Президиума Национальной академии наук Беларуси назначен Олег Чернышев. Соответствующий указ подписал накануне Александр Лукашенко, сообщает его пресс-служба.

    С 2014 года человек с тем же именем и фамилией работал на должности заместителя председателя КГБ, а до этого был командиром антитеррористического подразделения КГБ – группы «Альфа», пишет reform.by


    «я вам фельдфебеля в Вольтеры дам…
    Он вас быстрехонько построит…
    А если надо, успокоит».

    А.С. Грибоедов, «Горе от ума»…
    +1
    avatar
    Товарищи ученые

    Ну, ой. Как-то во Дворце Молодёжи, в рамках соревнований по робототехнике, выставилось много компаний со своими достижениями. От НАН был «изобретён» 3Д принтер. Расходники к нему, правда, импортные. С комплектующими думаю было то же самое. Пока с ними рисовала и печатала поговорили «за жизнь». Мечта и работа не пыльная — побеждаешь, попадаешь в НАУ. С определённой периодичностью, кажется раз в 2-3 года, что-то клонируешь, чтоб оправдать существование и спишь дальше. Хлопцы были молодые. Те, кто постарше, служили для них эталоном.

    заместителя председателя КГБ, а до этого был командиром антитеррористического подразделения КГБ – группы «Альфа»

    Молодцы. Возводим карточный домик уверенной рукой. Вот на хрена человек 67 лет своей жизни прожил?
    0
    avatar
    Научит ученых отжимается и делать подъем-переворот.
    +1
    avatar
    Это какой такой переворот?
    +3
    avatar
    Смею предположить, имеется ввиду физическое упражнение, которое я регулярно практикую.
    Пришел уставший(или усталый, неважно) и прилег отдохнуть на диван, лицом к стенке.
    Заходит жена и зовет ужинать. Вот в этот момент и совершаю подьем-переворот, или переворот-подьем.
    +2
    avatar
    Видимо, вот так правильно: если всего лишь уставший, то переворот-подъём, а если все же усталый, то организм пытается выполнить подъём-переворот. И вот тут жена может поставить правильный диагноз. Ноука патамушто. Биология. Выживание видов. Млекопитающихся. И не только млеко.
    Не столько млеко.) )
    0
    avatar
    И не только млеко.
    Вот, коллега, в самую точку.
    В ряде экспериментов путем замены млека на другие продукты был достигнут результат частичной потери слуха, то есть когда диван и стенка еще есть, а призывов жены уже не слышно.
    Но, думаю, эти дослидження представляют академический интерес, поэтому не будем дразнить публику.
    Итак — за ноуку.
    0
    avatar
    не будем дразнить публику.
    Итак — за ноуку.
    Згодны.
    Прозит.
    У сэнсе — на здоров'я
    0
    avatar
    В свете этого назначения вспомнилось…
    youtu.be/wo9-Xnxit4g
    0
    У нас вот как принято: только зарегистрированные и авторизованные пользователи могут делиться своим мнением, извините.