Беларусь
  • 868
  • Беларусы — нацыя кампрамісаў, і гэта добра



    У вялікім інтэрвію Радыё Cвабода ўдзельнік прэзыдэнцкай гонкі-2020 былы банкір Віктар Бабарыка згадвае абяцаньне Аляксандра Лукашэнкі сысьці ў адстаўку, калі на вуліцы выйдзе мільён. Кажа, што пытаньні пра бел-чырвона-белы сьцяг і «Пагоню» разьядноўваюць грамадзтва, і распавядае пра абсалютна новы спосаб збору подпісаў.

    — Калі ў вас першы пікет?

    — Пікет?!!!

    — Вы подпісы будзеце зьбіраць?

    — Мы зьбіраемся высокатэхналягічна гэта вырашаць і абысьціся безь пікетаў. Бо пікеты — гэта праблема, гэта COVID. Мы загадзя зьбярэм інфармацыю пра людзей, якія гатовыя паставіць за мяне подпіс. І будзе месца сустрэчы, куды людзі прыходзяць і ставяць дату і подпіс. Ніякіх пікетаў, уся інфармацыйная праца будзе весьціся ў сетках, каб зьнізіць чалавечы кантакт.

    — Як вам удалося сабраць столькі людзей у ініцыятыўную групу?

    Гэта водгук на попыт, які сфармаваўся. Гэта не прафэсійныя зборшчыкі подпісаў. Гэта людзі, большая частка зь якіх заўжды казала: а) мы ніколі не хадзілі на выбары і б) «мы гатовыя да большага».

    Я гэтаксама, як яны, я з 1996 году не хадзіў на выбары. Гэтаксама, як яны, ня верыў, што нешта можна зрабіць. Гэтаксама, як яны, зразумеў, што калі я гэтага не зраблю, гэтага ніхто ня зробіць. І гэты запыт ёсьць у вялізнай часткі беларусаў.

    Гэта людзі, якія зрабілі сябе, актыўныя. Я для сябе насамрэч шмат якія вызначэньні цяпер зьмяніў. Калісьці мая пазыцыя была, што Беларусь — «гэта нацыя, вывучаная бездапаможнасьці». Цяпер слова «вывучаная» я б замяніў на слова «вымушаная». Бездапаможнасьць засталася. Але чаму яна ўзьнікла? Не было запыту на актыўную пазыцыю. А калі ён зьявіўся, людзі прачнуліся.

    У кожнага з нас ёсьць запыт на перамены. А адсутнасьць эвалюцыйнага складніка — асноўная праблема нашай краіны.

    — Да якога году вы хадзілі на выбары?

    — Да 1996-га. У 1994-м я дакладна галасаваў за Шушкевіча, ведаючы беспэрспэктыўнасьць выбару. Галасаваў за чалавека з вышэйшай адукацыяй, унівэрсытэцкага.

    Пасьля 1996-га я на выбары не хадзіў. Было відавочна, што зьмены 1996 году сур’ёзна закраналі Канстытуцыю, я дакладна разумеў, што сэнсу няма. Прынцып Іосіфа Вісарыёнавіча (Сталіна. — РС) «ня важна, як галасуюць, важна, як лічыць», ён быў правільны. І я ведаў, што яго пераадолець немагчыма.

    — Аўдыторыю Радыё Свабода вельмі цікавіць, як вы ставіцеся да бел-чырвона-белага сьцяга і герба «Пагоня».

    — Мне ў жыцьці вельмі пашанцавала. У мяне была сям’я, у якой мне ніколі не задавалі пытаньне «каго ты любіш больш — маму ці тату». Я іх любіў аднолькава. Гэта не зусім удалы прыклад, але я лічу, што задача прэзыдэнта — аб’яднаць нацыю, а не станавіцца на бок адной зь яе частак. Я лічу, што яго задача — сфармаваць умовы для свабоднага выбару.

    У мяне ёсьць уласнае стаўленьне і да сьцяга і да герба. Але я лічу, што я не магу гэтае стаўленьне навязваць.

    Ёсьць яшчэ адно пытаньне пра сьмяротнае пакараньне. Тут я дакладна магу сказаць, што я супраць сьмяротнага пакараньня. Гэта ня значыць, што я заўтра арганізую рэфэрэндум і прымушу ўсіх прагаласаваць супраць сьмяротнага пакараньня. Мая задача — патлумачыць, чаму сьмяротнае пакараньне — гэта кепска. І калі грамадзтва прыме гэтае тлумачэньне, тады правесьці рэфэрэндум.

    Лічу, што гэта вельмі важныя пытаньні, але не пытаньні сёньняшняга дня. Пытаньне пра незалежнасьць Беларусі — відавочнае. Я за незалежнасьць Беларусі. Але ці будзе незалежнасьць пабудаваная пад бел-чырвона-белым або пад чырвона-зялёным сьцягам — на гэтым этапе гэта не ключавая пагроза. Гэта наадварот тое, што разьядноўвае.

    Яшчэ адна тэма — мова. Мне вельмі спадабалася выйсьце, якое знайшлі ў Казахстане: тры мовы, а ня дзьве — казаская, расейская і ангельская.

    — У інтэрвію СН вы назвалі БНР «трывіяльнай пустышкай», сказалі, што колькасьць прыхільнікаў нацыянальнага адраджэньня меншая за 13 %, дый беларуская мова на сайце Белгазпрамбанку — гэта аўтаматычны пераклад. Ці нацыянальная палітыка ў вашым уяўленьні мусіць адрозьнівацца ад таго, што мае Беларусь цяпер?

    — Гэта перадзёргваньне і правакацыя, я так не казаў. Я ўжо казаў, што задача любога кіраўніка вялікіх груп — гэта знаходжаньне кампрамісу.

    Наша задача на гэтым этапе — максымальна адысьці ад пытаньняў, якія разьядноўваюць нашую нацыю. Словы «Будзе ў нас незалежнасьць — будзе ў нас і мова, і сымбалі» належаць Васілю Быкаву. Чалавек, які зьяўляецца гонарам нацыі. Ён дакладна сказаў, што падмурак — гэта незалежнасьць, далей разьбярэмся.

    Мы мусім аб’яднацца, даць магчымасьць пабудаваць сыстэму, якая дазваляе краіне быць свабоднай і правільнай, а мы спрабуем яе разарваць!

    У мяне адчуваньні вельмі дзіўныя, што ўлада менш мяне баіцца, чым апазыцыя. Апазыцыя ўжо забылася пра ўладу, ужо там усё нармальна, «давайце не хадзіць на выбары», «давайце затопім Бабарыку, Цапкалу і ўсіх астатніх». Я неяк і зьдзівіўся: што мы робім? Чаго мы хочам? Мы хочам увесь час мець дзьве скрайнасьці, якія змагаюцца паміж сабой? Ці мы хочам незалежную Беларусь? Я не будую кансьпіралягічных тэорый, але я быў у шоку. Я аказаўся для ўлады менш небясьпечны, чым для апазыцыі? Вам гэта не падаецца дзіўным? Для мяне гэта нечакана.

    — Частая думка пасьля вашай прэсавай канфэрэнцыі, што вы гуляеце на полі Лукашэнкі і адсякаеце пратэставы электарат. Але калі прайшла прэсавая канфэрэнцыя Валера Цапкалы, стала відавочна, што на гэтым полі ў вас сёлета зашмат супернікаў — і сам Цапкала, і Алег Гайдукевіч, і Андрэй Дзьмітрыеў будуць выступаць з такой самай рыторыкай: «мірныя перамены, эканамічны дабрабыт, упэўненая незалежнасьць». Сытуацыя кардынальна памянялася ў параўнаньні з выбарамі 2010 году. Пра што гэта сьведчыць і ў чым вашыя перавагі ў параўнаньні з супернікамі?

    — Я казаў, што ёсьць дзьве маргінальныя скрайнасьці — традыцыйная апазыцыя і традыцыйная ўлада, якія лічаць, што яны кажуць ад імя народу. А ёсьць вялізнае поле народу, які насамрэч ніхто не прадстаўляе. Можа, нарэшце ўсе зразумелі, што трэба працаваць з гэтым народам?

    Што тычыцца рознасьці, то, па-першае, гэта абсалютна розны досьвед. Мае добрыя сябры казалі: паглядзі, што чалавек зрабіў да гэтага — і ты з высокай ступеньню верагоднасьці зможаш сказаць, ці зможа ён зрабіць наступны крок. У кепскага дырэктара наўрад ці атрымаецца добрая краіна, і наадварот.

    У мяне дакладна ёсьць разуменьне падыходу, пры якім нам трэба адназначна вярнуць Канстытуцыю 1994 году з пэўнымі ўдасканаленьнямі, дзе прысутнічала абмежаваньне прэзыдэнцкіх тэрмінаў і абмежаваньне або разьдзяленьне ўладаў. І — можа, тое, чаго няма канстытуцыйна — сфармаваць запыт на ініцыятыўнасьць.

    І я рады, што мы ўсе будзем працаваць не на маргінальных скрайнасьцях. Не для таго, каб утрымацца ва ўладзе, і не для таго, каб сфармаваць жорсткую апазыцыю.

    Я з павагай стаўлюся да людзей, якія выбралі сваім жыцьцём барацьбу, і паважліва стаўлюся да людзей, якія выбралі сваім жыцьцём працу ў дзяржаўных органах кіраваньня. Гэта іх выбар. Але гэта вузкая скрайнасьць. А я думаю, што прэзыдэнт не адлюстроўвае дзьве скрайнасьці, а адлюстроўвае цэнтар.

    — Вы ўпэўнены, што вы — чалавек, які кіраваў буйным сталічным банкам, жыве ў палацы, езьдзіць напэўна на дарагім аўтамабілі — ведаеце, што трэба людзям? Калі вы апошні раз езьдзілі на электрычцы? Калі вы апошні раз былі ў краме?

    — У краму я ўвесь час сам хаджу. І на рынак. Баюся цяпер пайсьці, бо думаю, што будуць пазнаваць. Можаце зайсьці на Камароўку, усе вам распавядуць, што яны мне прадаюць.

    Што тычыцца машыны, то я зразумеў адказнае спажываньне. У мяне няма машыны. Хоць, здаецца, адна ёсьць старэнькая, але я бяру машыны ў лізынг.

    Мы моцна перабольшваем нянавісьць беларусаў да багацьця. Гэтая вялікая нянавісьць да посьпеху ненатуральная. Чаму немцы не перажываюць, што ёсьць заможныя людзі? Я іх (грошы. — РС) ня скраў, я іх зарабіў.

    Я нічога не хаваю. Мы ад пачатку з жонкай вырашылі: навошта нам плот? Я мушу саромецца, што ў мяне ёсьць праца? Што мяне нанялі на працу і плацяць грошы, якіх я заслужыў? Я не прадпрымальнік, я мэнэджэр, можна было наняць іншага і плаціць такія самыя грошы. Яны вырашылі, што я столькі каштую. Таму, мне здаецца, гэта перабольшаная гісторыя. Я арыентуюся на людзей, якія гэта разумеюць.

    Сацыяльны прынцып я разумею так, як ён сфармуляваны лідэрамі сацыялізму — ад кожнага паводле здольнасьцяў, кожнаму паводле працы. Павінны быць магчымасьці, а выбар мусіць быць за чалавекам.

    Я ўпэўнены, што звычайны пасыл — «рабі тое, што табе хочацца, што ты можаш, і я дам табе магчымасьць годнага заробку» — гэта будзе зразумела ўсім. Філязофія «колькі нам плацяць, так мы і працуем» — гэта не філязофія беларуса, гэта філязофія маргінала. Чалавек, які сябе паважае, ніколі ня будзе працаваць кепска. І гэта тычыцца беларуса. У Савецкім Саюзе Беларусь была найлепшай рэспублікай.

    І тое, што ў Капылі людзі хочуць атрымліваць 300 рублёў, а ня хочуць жыць у такім самым маёнтку, як я — я ня веру ў гэта. Я магу кожнаму даць магчымасьць праявіць сябе. Гэта задача дзяржавы — сфармаваць умовы, пры якіх, калі ты хочаш адкрыць кавярню, табе ня трэба прайсьці колы пекла. А гэта робіцца так, як ва ўсім сьвеце — паводле заяўнага прынцыпу.

    І я пачынаў гэтаксама, калі выходзіў на стадыён «Дынама» гандляваць.

    — Чым гандлявалі?

    — Не скажу, бо гэта жах! (сьмяецца) Але гэта быў захапляльны бізнэс. Цікавая гісторыя. Дакладна магу сказаць, што з паўночнага Каўказу мы атрымлівалі боты і прадавалі іх тут. Гэта было ў канцы 80-х.

    Я памятаю свае ўласныя адчуваньні — «як сорамна прадаваць! Як сорамна гандляваць! Я, чалавек з вышэйшай адукацыяй, навуковы супрацоўнік, а стаю на рынку!» Але мне трэба было карміць дзяцей.

    Я разумею, што ў Беларусі можна рабіць шмат чаго, але для гэтага трэба прыкладаць у 3-5 разоў больш намаганьняў, чым ва ўсім сьвеце. Чаму, калі мне патрэбныя добрыя лекі, я мушу купляць іх у Літве, у Маскве, чорт ведае дзе?!!! Чаму гэтага нельга зрабіць у Беларусі? Таму што беларуская прамысловасьць не вырабляе? Дык можа прасьцей беларускую прамысловасьць перарабіць, каб яна вырабляла, што трэба?

    — Як вы думаеце, людзі з сыстэмы могуць вас падтрымаць і што мусіць адбыцца, каб яны, рызыкуючы сваёй кар’ерай, прагаласавалі за вас?

    — Людзі з сыстэмы — такія самыя людзі, як мы з вамі. Я не дарма сказаў, што з вывучанай бездапаможнасьці я зьмяніў трактоўку на вымушаную бездапаможнасьць. Я ведаю шмат гэтых людзей, ведаю, што яны мяне ведаюць.

    Калі ад людзей патрабуюць толькі выкананьня даручэньняў, гэта азначае што да іх мазгоў, здольнасьцяў не прад’яўляюць патрабаваньняў.

    Я ведаю, што прапановы, якія цяпер рыхтаваліся па дапамозе эканомікі, яны зусім іншыя, яны клясныя, я гатовы пад 90 працэнтамі зь іх падпісацца. Іх не прынялі.

    Яны ж паважаюць сябе гэтаксама, як і мы з вамі, і калі сфармуляваць запыт правільна, я думаю, яны адназначна на гэта адгукнуцца. Я не іду ваяваць ні з кім, чаму гэта ня можа выклікаць павагі?

    — У інтэрвію Tut.by вы кажаце, што бацькі могуць адмовіцца здаваць грошы на рамонт, а дактары не пагаджацца мыць свае халаты, і ім за гэта нічога ня будзе. Але гэта не працавала ўсе гады савецкай улады і не працуе ўсе гады незалежнай Беларусі. Людзі дакладна ведаюць, што калі яны адмовяцца, да іх дзяцей будуць чапляцца ў школе, а доктар не атрымае прэміі. Дык чаму яна мусіць запрацаваць цяпер?

    — А вас ня ўражваюць 10 тысяч чалавек, сабраных за тыдзень? 9 з паловай тысяч зь іх мяне ня ведаюць. Калі гэтыя 10 тысяч скажуць яшчэ 100 чалавекам, сябрам, калегам, знаёмым, сваякам — ужо будзе не 10 тысяч, а ўмоўныя 2 мільёны.

    Вера, што я магу — гэта як вірус. «А хіба так можна было». І калі людзі пабачаць, што можна…

    У нас фантастычна сфармаваная «скрайнасьцямі» меркаваньне пра тое, што беларусы ўвогуле ніякія. У мяне за плячыма Савецкі Саюз, у якім мы былі найлепшымі. Мы проста забылі, што мы былі найлепшымі. І ў гэта я веру.

    Мае пазыцыі памяняліся нават з часу маёй прэс-канфэрэнцыі, калі я сказаў, што пайду шукаць працу, калі мяне ня выберуць. Ведаеце, я напэўна ўжо не змагу сысьці, калі мяне ня выберуць. Бо ёсьць 10 тысяч (напэўна іх будзе больш), якія паверылі ў мяне, і я перад імі нешта мушу рабіць. Я ня ведаю пакуль што, але я мушу рабіць нейкія крокі ў адстойваньні іх інтарэсаў. Ня ведаю, у якой форме, але я ўжо не змагу проста так бразнуць дзьвярыма і сказаць «прабачце, мяне ня ўзялі на працу».

    Мы прачынаемся, у нас схаваны велізарны патэнцыял. Нас заўжды любілі, і нас дагэтуль любяць усе. Мы валодаем усімі неабходнымі вартасьцямі будучыні. Тры складнікі, якія будуць запатрабаваныя заўтра. Першае — цярпімасьць да іншадумства, а гэта ўменьне працаваць у камандзе, прыняцьце іншага меркаваньня, беларусы неверагодна клясныя ў гэтым. Другое — тэхналягічнасьць, прафэсіяналізм. Мы бачым, што нават у гэтай сытуацыі мы зрабілі правільны вэктар. У нас ёсьць добры бэкграўнд у адукацыі і накірунак ІТ-галіны клясна разьвіваецца.

    І яшчэ адна рэч, якая будзе дакладна запатрабаваная — гэта гатовасьць да самарэалізацыі, вера ў сябе. Гэта трэба проста разбудзіць. Яно ёсьць у кожнага.

    — Давайце вернемся да масавых фальсыфікацый. Калі нават вы ня верыце, што хтосьці з прэтэндэнтаў калісьці набраў больш галасоў за Аляксандра Лукашэнку, ці лічыце вы фальсыфікацыяй прымусовыя загоны на датэрміновае галасаваньне? Нядопуск назіральнікаў да падліку галасоў? Шматгадовы ўдзел у выбарчых камісіях тых самых асобаў? Сьведчаньні назіральнікаў аб значных разыходжаньнях паміж колькасьцю прагаласаваўшых і лічбамі ў канчатковых пратаколах? Ці не прыніжальна заклікаць людзей, якія вас падтрымліваюць, у гэтым удзельнічаць?

    — Гэты быў не да канца раскрыты адказ на пытаньне, які я даў. Мне сёньня скінулі інтэрвію (Ксеніі. — РС) Сабчак з Аляксандрам Рыгоравічам. Ён казаў, як праходзяць выбары, праўда, тэма тычылася расейскіх выбараў, але ягоная пазыцыя была выказаная ў пацьверджаньне таго, што выбары, ня важна дзе, заўжды фальсыфікуюцца.

    Я шырэй раскрыю паняцьці пра фальсыфікацыі і пра рызыкі і чаму атрымліваюцца тыя лічбы, якія атрымліваюцца. Калі б я і мой штаб ня ведалі, як гэтыя рызыкі нівэляваць, мы б не пайшлі на выбары. Банкаўская дзейнасьць прывучыла мяне, што няма ўчынкаў бяз рызыкі.

    Першае — скрыня датэрміновага галасаваньня. Я лічу, што ёсьць сыстэма правільных паводзінаў выбарцаў, якая дазваляе зрабіць нават датэрміновае галасаваньне больш-менш празрыстым. Два шляхі: максымальна пераконваць людзей не рабіць датэрміновае галасаваньне, і другое — рабіць датэрміновае галасаваньне больш празрыстым, чым цяпер. Магчымасьць ёсьць.

    Другая — тыя самыя ўкіды. Яны вызначаюцца няяўкай, менавіта яна забясьпечвае магчымасьць укідаў. Я не кажу, што гэта адбываецца, але гэта магчыма. Мы пастараемся зрабіць так, каб яўка была максымальнай, нават ва ўмовах COVID. Пры вялікай яўцы рызыка падмены вельмі мінімальная.

    І трэці этап — як лічаць. Быў артыкул з добрай фразай «ні разу за 24 гады не было такога, што ў беларусаў скралі прэзыдэнта». Ні разу! Было «ўсё адно», «фігня», «скралі прэзыдэнта ў нейкай групы яркай апазыцыі». Але ў народзе не было адчуваньня, што ў яго скралі прэзыдэнта.

    Кажуць, што Аляксандар Рыгоравіч сказаў, што калі на плошчу выйдзе мільён ці паўтара мільёна, ён гатовы пайсьці ў адстаўку. А вы ўявіце, што насамрэч прыйдуць і прагаласуюць два мільёны. Ня ведаю, што будзе зь мільёнам чалавек, у якіх скралі прэзыдэнта. Але ў іх скралі іх волю. Гэта не 50 тысяч, і не 100 тысяч, гэта мільён. Гэта тое, чаму я кажу, што я ня веру ў фальсыфікацыі.

    Калі правільна прайсьці ўсе гэтыя тры этапы, яны прывядуць да скрайняга пункту, што, можа быць, зьявіцца лідэр, якога «скралі ў народа». Альбо мэнэджэр, якога яны хацелі, каб быў на чале дзяржавы, а яго ня выбралі.

    — Гэта цудоўная карціна, але ва ўлады ёсьць больш просталінейныя спосабы. Вось уявіце, што вы заўтра выйдзеце са сваім штабам паразмаўляць на сьвежым паветры ў двары, пад’едзе міліцыя і дасьць усім па 10 сутак за несанкцыянаванае масавае мерапрыемства. І гэта рэальнасьць, бо ў той час, калі вы казалі на прэсавай канфэрэнцыі, што ня верыце ў масавыя рэпрэсіі, па ўсёй краіне сядзелі на сутках людзі, якія прыйшлі на сустрэчы з блогерам Ціханоўскім.

    — Я яшчэ раз паўтараю, ёсьць дзьве рэчы: ёсьць правакацыйныя паводзіны і ёсьць падбухторваньне да правакацыйных паводзінаў. Я не асуджаю нікога. Мы не зьбіраемся даваць падставу для правакацый. Я ані разу ня бачыў, каб мяне хапалі. Я ўпэўнены, што нам спачатку скажуць «больш за 10 не зьбірацца». І мы проста сыдзем.

    І другая гісторыя. Калі я выйду на вуліцу і пачну казаць «вы махляры, ворагі, падманшчыкі, нягоднікі» і буду абражаць людзей, я напэўна ня вельмі правільна буду сябе паводзіць.

    Пры тым, што я згодны з тым, што я маю права пляскаць у далоні, калі мне хочацца, стаяць на адной назе, і калі нас, хто стаіць на адной назе, будзе 10 тысяч, мы ўсё адно маем права. Але калі гэта будзе расцэнена як правакацыя, мы не зьбіраемся стаяць на адной назе. Цяпер, у гэты пэрыяд.

    Мы намагаемся зрабіць нашу кампанію празрыстай, не даючы падставаў нікому. На дадзеным этапе напэўна гэта кампраміс. І я лічу, што гэта правільны кампраміс. Беларусы — нацыя кампрамісаў, і гэта добра.

    nn.by/?c=ar&i=252360
    • нет
    • 0
    • +11

    22 комментария

    avatar
    опять про этого толстяка? и многа букаф.

    я против. чтобы он там ни говорил.
    -1
    avatar
    На то он и правого толка. За него проголосует ваш работодатель.
    +1
    avatar
    За него проголосует ваш работодатель.
    не уверена. ну, возможно. но если в рб нет выборов — какая разница кто за кого проголосует? или в этом году выборы с чего-то вдруг будут отличаться от предыдущих? какой-то вмешается форс-мажор?

    зы. но я все равно против этого крайне несимпатичного толстяка. в душЕ против, на участок так и этак не пойду.
    0
    avatar
    против этого крайне несимпатичного толстяка
    Теперь я понял, как победил Зеленский. Но уже не понимаю, как победил Трамп и Джонсон.
    +4
    avatar
    Теперь я понял, как победил Зеленский. Но уже не понимаю, как победил Трамп и Джонсон.
    да ладна. можете саркастировать сколько угодно, но все же в политике важна харизма. Зеленский — молодой кросавчег с сексуальным голосом, да и актер талантливый — им сложно не очароваться. да и «ход конем» с фильмом про Голобородько явно не дураки придумали. ну, каюсь, повелась. впрочем, как и бол-во нородца в Украине.

    Джонсона фоточки счас погуглила, даже и приблизительно не представляла каков он из себя. да и что мне те бриты? пусть выбирают кого хотят. у них и выбора особого походу нет. там все страшненькие. начиная с принца Чарльза. про женщин вообще молчу.
    но Джонсон местами как раз и ничего такой.



    ну тут подкачал, да. дебильноватым каким-то выглядит.


    про Трампа писала еще когда его только выбирали: более нелепый выбор омериканского нородца сложно представить. рыжий клоун и старый как пень. а вообще мир катится в пропасть из-за желания человеков (ничем не обоснованного и неправомерного) жить долго — об этом тоже уже писала не раз. и получается, что старый маразматик вместо того, чтобы на завалинке сидеть, правит страной с ядерным оружием. теперь мир будет расплачиваться. жаль только, что под раздачу попадут молодые.

    зы. и возвращаясь к нашему Бабарыке. не люблю людей с лишним весом. если не мог справиться с этой проблемой, как он собирается управлять страной? а еще считаю его рос ставленником, что для меня неприемлемо.
    0
    avatar
    молодой кросавчег с сексуальным голосом, да и актер талантливый — им сложно не очароваться.



    Выбирать надо головой.
    +1
    avatar
    Выбирать надо головой.
    фото неудачное, да. клок какой-то сбоку получился. да это ж вы, блин, его выбирали. ваше поколение. а теперь нас виноватыми хотите сделать.
    0
    avatar
    Паглядзеў на фоты Барыса ды Аляксандра — падобныя тыпажы. Я калісьці казаў яшчэ пану Манро, што сучасны папулізм, які нарадзіўся ў 1994 годзе ў Беларусі, паступова авалодвае светам. Памятаю, як мае брытанскія сябры спачувалі з нагоды чарговых выбараў Лукі — маўляў у нас гэта немагчыма. Потым надышоў Брэксіт, і яны нарэшце зразумелі, што такое сапраўдны «голас народа». Потым прышоў Трамп, Балсанара і іншыя «несістэмныя палітыкы».

    Барыс, дарэчы, вельмі паспяхова нагадвае Лукашэнка у лепшыя часы. Падчас выбараў забіў на інтэлектуалаў, і паехаў па весках на поўначы. Атрымаў «элегантную перамогу», замачыўшы апанентаў нават ў із родных мясцінах.

    Вішэнка на торце — свае пазашлюбне дзіця, якое нарадзілася колькі тыдняў таму, Барыс назваў Колей. Супадзенне? Не думаю;)
    0
    avatar
    … про женщин вообще молчу…

    Очень предвзятое мнение. В Лондоне весь мир тусуется, и хватает на любой цвет и вкус.
    0
    avatar
    В Лондоне весь мир тусуется
    причем здесь тусуется? речь о титульной нации. но что правда, то правда. судить могу лишь по актрисам из англ фильмов. да, собственно, зря всполошились, я и про Чарльза не слишком-то всерьез.
    0
    avatar
    Так титульная нация с пришлыми мешается. Вотличие от двора, которому надо как бе только из своего круга, да так, чтобы род подревнее. Но и там все кони и люди давно смешались. Принц Гарри, например, — нагуляный Дианой с охранником. История известная и уже полностью отыгравшая.

    У нас лишь бросается в глаза по приезде из британского вавилона, где каждой твари по паре, чисто европейский людской поток.
    0
    avatar
    Принц Гарри, например, — нагуляный Дианой с охранником. История известная и уже полностью отыгравшая.

    Да ну нафиг. Это всё путинские фальшыуки. Одно лицо же. Голубая кровь, белая кость.


    0
    avatar
    Глубинные белорусские женщины — коротконогие, короткошеие, торбочки. Зато с хорошим тазом.Это национальный эталон красоты и здоровья. А всякие вырожденки с длинными ногами и тонкой костью — это чтоб заманивать самцов на свои угасающие функции.
    +1
    avatar
    :)
    0
    avatar
    У президента хороший вкус.

    0
    avatar
    ладно, про глубинных бел женщин придется принять на свой счет. а вот это про что?

    всякие вырожденки с длинными ногами и тонкой костью — это чтоб заманивать самцов на свои угасающие функции.

    все, брамовские самцы музчины, пошутили и будет. дела зовут.
    0
    avatar
    Да я всерьёз. Длинные ноги и тонкая кость часто идут вразрез со способностью самостоятельно родоразрешиться у родных огородов. Поэтому у них свой искусственный отбор.
    0
    avatar
    Выхватила пару фраз и даже подумала, что этот чел вполне мог бы устроить всех. И даже гаранта.
    Правда, всё же, гарантировано, что заводики начнут отжимать другие… Если гарант согласится на смену.
    Жена блогера зарегистрирована исключительно против вот этого кандидата.
    Как и Шушкевич когда-то зарегистрировался против Позняка. І Бабарыка прагаласаваў за яго. А гэта значыць — за Лукашэнку.
    0
    avatar
    белорусские политические эксперты по одному начинают кивать в сторону бабарико
    Мол если бы не лу и его вырабы, то этот кандидат устроил бы большинство
    0
    avatar
    белорусские политические эксперты по одному начинают кивать в сторону бабарико
    подкуплены рашей, не иначе. иксперды такие иксперды.

    этот кандидат устроил бы большинство
    большинство, видимо, надеется снова иметь колбасу в руках благодаря раше. и меньше всего думает о свободе и уж точно не ап адраджэнни матчынай мовы. все же у меня есть кой-какой опыт общения с реальными людьми, а не только романтиками брамы.
    0
    avatar
    ну вобчето бодипозитивного банкирчика прокачивают через различные рашесми, в том числе и через яндекс, которые напрямую управляется ап рф.
    и только наши леминги ничего не видят и не слышат
    0
    avatar
    и только наши леминги ничего не видят и не слышат
    да ладно бы на тутбае его поддерживали — какой с них спрос? но и курманбекоголовые брамовские туда же — вот что странно.
    0
    У нас вот как принято: только зарегистрированные и авторизованные пользователи могут делиться своим мнением, извините.