Беларусь
  • 1643
  • Вёска Лемяшэвічы, што ў Пінскім раёне

    • нет
    • 0
    • +1

    5 комментариев

    avatar
    — В политике, я уже сказал, мы начали сдавать экзамен. Сегодняшняя предвыборная вакханалия, иначе ее не назовешь, перед парламентскими выборами говорит о том, что это просто репетиция президентских выборов. Нам постараются не позволить спокойно пройти эти периоды. А мы должны провести так, как положено. В стране управляемой, в нашей стране, для себя мы должны провести эти выборы. И если мы определились, что мы будем действовать так, так и так, тактика такая, мы должны ее придерживаться.
    0
    avatar
    ШО ВЫ КАЖАЦЕ? Адпусцілі пад заставу? Зрабіўшы інвалідам?
    Былога галоўнага архітэктара Мінска Паўла Лучыновіча, якога на мінулым тыдні даставілі з СІЗА ў бальніцу, адпусцілі з-пад варты пад заставу
    nn.by/?c=ar&i=237327
    2 сентября Павла Лучиновича с параличом нижней части тела и инфекционным диагнозом доставили из СИЗО на Володарского в 5-ю городскую клиническую больницу, где он сейчас находится. Вчера же ему изменили меру пресечения с содержания под стражей на залог, рассказал источник.

    Напомним, Павла Лучиновича задержали 16 марта 2019 года по подозрению в получении взятки в четыре тысячи долларов от предпринимателя. На оперативном видео фигурировали деньги, находящиеся в машине. Как рассказывал источник портала, несколько экспертиз показали, что Лучинович к этим купюрам не притрагивался. Второй эпизод, который вменяется Лучиновичу, — получение им шампанского и сладостей перед Новым годом от представителя коммерческой компании, говорил собеседник REALTY.TUT.BY.
    Читать полностью: realty.tut.by/news/offtop-realty/653450.html
    Ніводзін «палітычны» у РБ не заслугоўвае такога шкадавання, як вось гэты чалавек.

    А дзе той пан К., что цікавіўся тутэйшымі заводамі і заводзікамі?
    0
    avatar
    Леснікоў у расход адразу, чыгуначнікаў — таксама. Паліцыянтаў, афіцэраў, настаўнікаў… На змену натоўпы прыйшлі — савецкаму тэрарызму служыць. Хто яны, акупанты 1939-га года? Чаму іх у Нюрнбергу не судзілі, а, паляки?
    Чаму польскія палітыкі не прад'яўляюць абвінавачванне гэтым калабарантам? Чаму не патрабуюць у іх нашчадкаў выплаціць кампенсацыю за скрадзенае у жыхароў РП№2?

    Як прыйшла Чырвоная армія, мы радаваліся. Бо мы жылі бедна, што ў нас забіраць? Казалі: «Савет прынёс нам канфет!» Хоць ніякіх канфет і не было, па праўдзе. Памятаю, ідуць савецкія салдаты, кажуць нешта пра коней і адзін прамаўляе: «Клевер». Я ў мамы перапытваю, што гэта ён сказаў. «Гэта па-нашаму канюшына», — кажа яна. Рускай мовы мы зусім не ведалі, адкуль? Толькі мама магла чытаць і пісаць, бо некалі вучыла.

    Пан наш паспеў усё прадаць яўрэям і з’ехаў. Брат мой набраў у ягоным доме паштовак, фотакартак — цікава ж, што там на іх. Мама крычала на яго, каб закапаў, бо заб’юць! Маці наша вучылася пры царызме. Сваю грамату яна спаліла ў печы, бо на ёй былі намаляваныя цары. Баялася, што пасадзяць.

    Як пан збег, людзі пайшлі па яблыкі ў ягоны сад — антоны, такія добрыя яблычкі былі. А яшчэ нам карову далі панскую.

    Калгас з’явіўся ў нас пасля вайны. Коней, тэхніку, — усё забіралі. Такога мы ў 1939-м не чакалі, канешне. Трэба было заяву напісаць, што ты нібыта сам хочаш уступіць у калгас. Ці былі тыя, хто не хацеў? А мае ж вы харошыя, хто ж нас пытаў? Як не хочаш, зямлю забяруць, падаткі такія нашлюць — не падымешся. А яшчэ горай — у Сібір у адзін канец. Так што пойдзеш у калгас, як міленькі, нікуды не дзенешся.

    Многа леснікоў забралі. А якія яны былі шпіёны, калі рабілі дзень і ноч. Многія і не вярнуліся. Так і памерлі там, з жонкамі, дзецьмі. Божа-божа, як мы гэтага баяліся!
    nn.by/?c=ar&i=237332
    0
    avatar
    У 1950-я пачалі ўтварацца калгасы. А колькі ў нас было хутараў! Божа-божа, колькі людзі набудавалі. А кажуць — усё аддай калгасу. Людзі ўзбунтавалі: «Як жа мы будзем жыць цяпер?» І амаль усе выехалі ў Польшчу. Ну, хто застаўся, таго з хутара перасялілі ў вёску.

    Уся людская зямля пайшла пад калгасы, гумны забіралі. Мама мая хадзіла ў калгас — палачку ставілі, нічога не плацілі. Толькі выхады. Кожны павінен быў напісаць заяву ў калгас, нібы сам хочаш уступіць. Прымушалі людзей. Ну, пісалі людзі, куды падзенешся? А калі не будзеш, то ты «едзіналічнік» — і табе ніякай зямлі не дадуць, каня забяруць. Хочаш каня трымаць — плаці, за пашу — плаці. Конь твой ходзіць па калгаснай зямлі, паплавы калгасныя, лугі калгасныя. За ўсё плаці!

    Наш пан быў багаты, трымаў фальварак, наймаў людзей як парабкаў — яны яму рабілі, а ён ім плаціў. Як прыйшлі Саветы — кончылася панства. Пан на месцы памёр. Жонка яго была «проша пані», а стала пралетарка, як усе мы.
    nn.by/?c=ar&i=237332
    0
    avatar
    А колькі ў нас было хутараў! Божа-божа, колькі людзі набудавалі. А кажуць — усё аддай калгасу. Людзі ўзбунтавалі: «Як жа мы будзем жыць цяпер?»
    Як, як!!! Будзеце на сягненьне космасу працаваць! Не, ну ясна што якуты з іх дыяментамі спрацавалі на космас наймацней, але і кожны калхознік зрабіў свой унёсак — ахвяраваў і сваё жыццё, і дзеці засталіся падпісанымі.
    0
    У нас вот как принято: только зарегистрированные и авторизованные пользователи могут делиться своим мнением, извините.