Беларусь
  • 693
  • Панаехали: чысценька, плитачка и в морду не дают...

    Чаму пэнсіянэр-турак зь Нью-Ёрку хоча пераехаць у Горадню

    www.svaboda.org/a/29699036.html

    Амэрыканскі пэнсіянэр турэцкага паходжаньня Ількер Коджахан вырашыў прамяняць Нью-Ёрк на Горадню. Менавіта тут адчувае сябе шчасьлівым і хоча ажаніцца. Пра жанчын, дарэмную мару жыць у Нью-Ёрку і баскетбольныя пляцоўкі ён распавядае Свабодзе.



    Зарабляў 110 тысяч даляраў на год

    Ількеру Коджахану (Ilker Kocahan) 63 гады. Паходзіць з Турэччыны. Апошнія 17 гадоў жыў у Нью-Ёрку. Працаваў архітэктарам. Страціў жонку пасьля цяжкай хваробы тры гады таму. Мае дзьвюх дарослых дачок. Сёлета ў лютым афіцыйна выходзіць на пэнсію і зьбіраецца пераехаць у Беларусь. Вяртацца ў Турэччыну ня хоча.

    «У Турэччыне цяпер вельмі небясьпечна, хоць турысты могуць гэтага і не адчуць. Жанчына ня мае шмат правоў. Я адчуваю сябе ў Турэччыне, як 20 гадоў таму, нават яшчэ горш. Кожны мае зброю», — кажа Ількер.

    Ягоная старэйшая дачка выйшла замуж і вярнулася ў Стамбул, працуе дызайнэркай інтэр’ераў, малодшая — настаўніцай у Нью-Ёрку.

    Ількер знайшоў у ЗША працу архітэктара праз два месяцы пасьля пераезду. Атрымліваў досыць высокі для заробак — 110 тысяч даляраў за год. Аднак пэнсія будзе значна ніжэйшая, каля 2 тысяч даляраў на месяц — 1,5 тысячы ад ЗША, 500 даляраў ад Турэччыны.

    Мужчына пачаў шукаць больш камфортную краіну для сваіх магчымасьцяў.

    «У Лёндане дорага. У Санкт-Пецярбургу, дзе ёсьць сябры, вельмі холадна; ва Ўкраіне крызіс», — адкідаў ён варыянты адзін за другім.

    У ЗША эскізы каштавалі да 1,5 тысячы даляраў, у Беларусі менш

    Прывабнымі для яго засталіся Латвія, Польшча і Беларусь. Ількер напісаў паведамленьні сябрам з пытаньнем, хто што ведае пра магчымасьці ў гэтай частцы сьвету.

    Празь сяброў адгукнулася Марына зь Беларусі, запрасіла прыехаць. Пазнаёміла Ількера зь мясцовымі мастакамі, звадзіла яго ў галерэі. Урэшце Ількеру прапанавалі працаваць у выставачнай залі.

    «Усе да мяне добра ставіліся. Я вельмі шчасьлівы тут. Мне прапанавалі працу за прыкладна 300 даляраў», — кажа Ількер.

    Цяпер ён рыхтуе сваю першую ў Беларусі выставу. Цэлымі днямі сядзіць у гарадзкой кавярні і малюе акварэльныя эскізы. На аркушах паперы — замалёўкі Нью-Ёрку, Вашынгтону, Італіі, Францыі.

    Адна ягоная праца ў Амэрыцы каштуе 700-1500 даляраў. Але для беларусаў мастак плянуе зрабіць зьніжку і прадаваць свае замалёўкі па 150-200 даляраў.



    «Амэрыка — няўтульная краіна»

    Ількер мае добрае ўражаньнем ад беларусаў. Апісвае як адукаваных, прыгожых людзей, якія ставяцца да іншых з пашанай. Паводле ягоных назіраньняў, тут больш людзей разумеюць і цэняць мастацтва, чым у Амэрыцы.

    «Людзі мараць паехаць у Нью-Ёрк, але Амэрыка — няўтульная краіна. Яна „забівае“ людзей. Людзі з адукацыяй доктара ідуць працаваць афіцыянтамі, гувэрнанткамі. Працуюць вельмі цяжка. Атачэньне непрыязнае. Многія губляюць галаву», — заўважае Ількер.

    Ён часьцей у Амэрыцы сутыкаўся з канкурэнцыяй, зайздрасьцю, таму прыемна зьдзівіўся, калі яго прыязна прынялі ў Беларусі. На ягоную думку, пасьля 40 гадоў у Амэрыцы цяжка прыстасавацца. Калі пераяжджаць, то маладым.

    За фіктыўны брак амэрыканцу прапаноўвалі 50 тысяч даляраў
    У Горадні Ількер пазнаёміўся зь яшчэ адной Марынай. Ёй 48 гадоў, працуе ў мэдычнай сфэры. Пачалі сустракацца. Ількер хацеў бы ў будучыні ажаніцца зь ёй, але ня ведае, ці яна захоча. Мужчына кажа, што спачатку Марына лічыла яго старым, бо ў іх розьніца 15 гадоў. А цяпер ужо шмат разоў пашкадавала пра тое.

    «Я ўбачыў, наколькі мужчына можа зрабіць жанчыну шчасьлівай. Я люблю беларускіх жанчын», — падсумоўвае ён.

    Сьцьвярджае, што беларускі прыгожыя, а на прыгажосьць, паводле сваёй працы, ён зьвяртае ўвагу ў першую чаргу.



    «Я не курэц, ня хлус, вельмі чысты. Я вельмі добры тата, спакойны, даю дочкам карыстацца банкаўскай карткай», — адзначае ён уласныя плюсы.

    З будучай жонкай Ількер хоча ажаніцца ў Амэрыцы, каб яна магла атрымаць грын-кард і мела магчымасьць свабодна туды прыяжджаць.

    «Беларускія жанчыны, выйшаўшы замуж за амэрыканскага грамадзяніна, хочуць жыць у Амэрыцы. А я хачу жыць тут. Я люблю Горадню. У гэтым вялікі канфлікт», — кажа ён.

    Прызнаецца, што яму неаднаразова прапаноўвалі фіктыўны брак дзеля таго, каб пераехаць у Амэрыку.

    «Жанчыны мне прапаноўвалі 50 тысяч даляраў гатоўкай. Я ніколі ня бачыў такіх грошай у кішэні. Калі б я любіў грошы, то пагадзіўся б. Але я не магу без каханьня», — кажа ён.

    Паводле яго, амэрыканскія жанчыны больш за ўсё любяць грошы.

    «Ім трэба грошы, грошы, грошы. Калі жанчына ўбачыць больш моцнага мужчыну, які больш зарабляе, яна можа кінуць свайго папярэдняга і пайсьці да другога», — расчаравана кажа ён.

    У крамах цяжка знайсьці ялавічыну, а на вуліцах — сустрэць інвалідаў
    Ількер пералічвае шэраг адрозьненьняў краінаў, дзе ён жыў.

    Ня ўсё з таго, да чаго ён прывык, можа набыць у горадзенскай краме.

    «Ты знойдзеш толькі маленькія мандарыны і бананы. У Турэччыне ты можаш купіць дыню, клубніцы, іншую садавіну ў любы час».

    Да таго ж мужчына не ўжывае сьвініны, а знайсьці ялавічыну або іншае дазволенае мусульманам мяса ў Беларусі аказалася для яго складана.

    Ён заўважае, што ў Амэрыцы шмат людзей з мэнтальнымі або фізычнымі асаблівасьцямі на вуліцах. У Беларусі іх не відаць «Пэўна, яны сядзяць дома», — дапускае Ількер.

    Тут яму больш бясьпечна, бо нават пешаходы на чырвонае сьвятло стаяць і чакаюць, што для турыста незвычайна. Заўважае, што ў Нью-Ёрку ёсьць паркі, дзе можна гуляць, а ёсьць раёны, куды лепей не заходзіць, бо там могуць напасьці.

    «У Беларусі я лічуся старым»

    Пэнсіянэр зьдзіўляецца, як людзі выжываюць на 100-150 даляраў пэнсіі. Кажа, што сам бы ня здолеў існаваць на такую суму.

    «Я ўвесь час наведваю кавярні, рэстарацыі са сваёй жанчынай. Я не хачу ашчаджаць грошы. Жыцьцё такое кароткае, але прыгожае».

    Ён з сумам назірае, што пажылых людзей там не відаць. Мяркуе, што прычына — нізкія заробкі.

    «Адна кава каштуе 3 рублі. Гэта вельмі дорага пры такіх заробках».

    Ількер з усьмешкай кажа, што па беларускіх мерках ён ужо стары ў свае 63. У Турэччыне — нават вельмі стары, а ў ЗША — чалавек сярэдняга ўзросту.

    Ён любіць гуляць у баскетбол. У Турэччыне гуляў, калі яму было 30 гадоў. У ЗША прыйшоў на пляцоўку ў 55 гадоў і лічыўся там «дзіцем». Бо існуюць адмысловыя групы для людзей 50-80 гадоў. У Горадні адкрытых баскетбольных пляцовак Ількер пакуль ня бачыў.

    Падобнае атрымалася і з начнымі клюбамі.

    «Я схадзіў у клюб, а там моладзь 20–25 гадоў. Людзі майго ўзросту ў Беларусі туды ня ходзяць», — зьдзіўляецца ён.

    «Пытаюцца, навошта я зноў прыехаў»

    Пакуль Ількер жыве ў Горадні па турыстычнай візе. Празь месяц ейны тэрмін заканчваецца, і мужчына будзе вымушаны зьехаць. Але хоча вярнуцца сюды на сталае жыцьцё.

    У плянах адкрыць у Горадні свой навучальны цэнтар і рыхтаваць архітэктараў і мастакоў.



    Мову таксама яшчэ належыць вывучыць. Ількер прызнаецца, што беларуская для яго пакуль занадта цяжкая. Па-расейску ведае 40-50 словаў. Сваю каханую вучыць ангельскай мове з дапамогай малюнкаў.

    На думку амэрыканца, Беларусь ня вельмі адкрытая краіна. Кожны трыццаты дзень ён мусіць выяжджаць з краіны, набываць страхоўку і зноў вяртацца. Кажа, што ў Амэрыцы чалавек можа знаходзіцца 6 месяцаў, і паліцыя ня будзе яго турбаваць.

    У Беларусі міліцыянты неаднаразова да яго прыходзілі і пыталіся пра мэту візыту.

    «Пытаюцца: „Навошта ты зноў прыехаў?“ Чаму вы пытаецеся ў мяне, калі вы мне далі бясплатную візу на 90 дзён? У мяне тут жанчына. Запытайцеся ў мяне, калі міне 90 дзён», — абураецца Ількер.

    Ён лічыць сябе грамадзянінам сьвету, касмапалітам.

    «Сьвет для цябе, для мяне, для ўсіх. Амэрыка, Аўстралія, Бразылія, Канада — мае краіны, хоць я там не нарадзіўся. Цi гэта нармальна, што беларус пытаецца ў мяне, турка, чаму я тут?».

    15 комментариев

    avatar
    Ну, в принципе, имея пенсион в два косаря зелени, Беларусь реально рай земной)) Везде где можно жить — можно жить хорошо. Просто это стоит разных денег. В Нью-Йорке с двумя тысячами он фактически нищий, если нет своего жилья. Здесь с двумя тысячами это даже не верх среднего класса, это вход в 1% населения с самыми большими подушевыми доходами. При таких раскладах вполне можно выбирать страну по уровню криминала и климату.
    +3
    avatar
    При таких раскладах вполне можно выбирать страну по уровню криминала и климату.
    куба ближе, там с 2 тыс вообще будешь как Крез. и климат для турка более подходящий. у нас замерзнет зимой. правда, как на «острове свободы» с преступностью — хз. зато знойных женщин точно больше, чем в бел веске. хоть целый гарем можно завести.
    +3
    avatar
    Прикольно что он ругает Аемрику, но всякий раз сранивает с Беларусью. Мол, Цi гэта нармальна, што беларус пытаецца ў мяне, турка, чаму я тут?».

    Так вот, абсолютно нормально. Мы ж не Америка, не толерантные европейцы. Мы всяк раз интересуемся: а на фига нам ты, чужеземец, и мусульманин к тому же тут сдался? :D А он искренне удивляется. Мол, жить тут хочу.

    Ой, я бы не позволил. Начнет тут старушек наших совращать.*Angel*
    0
    avatar
    Начнет тут старушек наших совращать.
    сам не могешь, другим не мешай
    +4
    avatar
    Сам не могу, но и другим не дам ©

    Не знаешь ты белорусскую душу, чужеземец. :)
    0
    avatar
    не знаешь ты белорусскую душу, чужеземец
    А при чём тут душа? Если…
    0
    avatar
    Думаю, чуваку с американским паспортом на Кубе ВНЖ не получить.
    Но кроме кубы на Карибах и в Лат.Америке есть много приятных мест, так что чего-то дед не договаривает. Или пока на знает, попутал туризм с эмиграцией )))
    +2
    avatar
    может быть недоговаривает.
    если бы прятался, наверно бы не отсвечивал?
    а с 2к$ тут оч. неплохо можно жить
    0
    avatar
    а с 2к$ тут оч. неплохо можно жить
    С ними очень много где можно неплохо жить, а кое где — даже быть белым бвану, а не чуркой понаехавшим. Не, дело темное, чувствую, бабы турка крутят на бабло )))
    0
    avatar
    зато знойных женщин точно больше,

    В баню таких знойных…

    0
    avatar
    В баню таких знойных…
    Можно и в баню. Вон та, которая справа, с белой улыбкой, как в мультике Чунга Чанга, совершенно была бы не лишней в парилке и вообще. Надо крепить дружбу народов, это я, как старый прожжённый интернационалист говорю.
    0
    avatar
    Ужас. Это я как прожженный расист говорю.
    0
    avatar
    Деду лучше в Молдове устроиться — у гагаузов. Тепло и халяльное мясо, по идее, должно быть
    0
    avatar
    Кстати о нашем, о женском
    Доля мужчин, доживающих до 65 лет

    Швейцария: 90%
    Швеция: 90%
    Италия: 89%
    Норвегия: 89%
    Канада: 88%
    Япония: 88%
    Великобритания: 88%
    Германия: 86%
    Франция: 85%
    Китай: 84%
    США: 82%
    Россия: 57%
    Беларусь 61%
    data.worldbank.org/indicator/SP.DYN.TO65.MA.ZS
    Еще интересней динамика к 1960-году (1960,2016)
    Azerbaijan 57, 71
    Belarus 64, 61
    Bolivia 32, 66
    Brazil 47, 73
    Cuba 63, 84
    Iran, Islamic Rep. 37, 84
    Lithuania 64, 65
    Poland 64, 75
    Ukraine 65, 61
    0
    avatar
    Я верно понял, что из родившихся в 1960-м мальчиков до 2016 дожило 2/3 в Украине и Беларуси, 1/3 в Иране и Боливии?
    0
    У нас вот как принято: только зарегистрированные и авторизованные пользователи могут делиться своим мнением, извините.