Статьи Брамы
  • 2895
  • Свядомыя бандыты

    Усе не могуць быць бандытамі.

    Бальшавіцкія спраўцы — бандыты свядомыя, ніякія яны не рамантыкі. Але ж, калі менавіта яны мелі традыцыю забіваць людзей без суда і следства, калі яны самі ўчынілі і прыхавалі не адны «Курапаты», дык той, хто з бандытамі змагаўся, быў не бандытам, а ратавальнікам.

    Тады, у 30-я ХХ-га стагоддзя, яшчэ можна было спадзявацца на ратаванне — усім еўрапейцам.

    Гэта потым, калі бандыты перамаглі татальна, то ўжо пачалі канкураваць паміж сабой — за сваё бандыцкае права абдзіраць той ці іншы народзец — на ўсёй зямной кулі. Міравая рэвалюцыя адбылася. Бандыцкія кодлы атрымалі сваю перамогу коштам шэрагу умоў.

    1. Коштам стварэння базы для «міравой пралетарскай рэвалюцыі» на зямлі няшчасных расейскіх крестьян.
    Што маем у 2019-м? — Акупаванае русска-савецкае мяса ўсё яшчэ ў іх уладзе. Новага «Пятра-дыктатара» рыхтуюць, прысланага амерцамі. Цяперашні маўр сваю працу напэўна зрабіў — парыхтаваў тое перастроенае ў спешцы і крым адцяпаў.

    2. Міравая рэвалюцыя немагчыма была б без верашчуноў са «свабоднай прэсы», у якіх былі бельмы на Галадамор, але якія верашчалі як рэзаныя, напрыклад, ад пабітых берлінскіх вітрын; або ад таго, што падчас «польска-савецкай вайны» былі растраляны жыхары райцэнтра, якія спрабавалі ўсталяваць там савецкую ўладу. Гэта верашчуны называлі «пагромам», а калі саветы вынішчалі і грабілі тамтэйшы люд, то такое называлася «уз'яднаннем».

    Што маем зараз, у 2019-м? — Верашчуны толькі памацнелі і ўсе камунасавецкія бельмы ў іх на месцы.


    3. Міравая рэвалюцыя адбылася з дапамогай «грашовых мяшкоў», распухшых на той «рэвалюцыі 1917-га» і на тых войнах, развязаных «мяшкамі».

    Што маем сёння? Оййй — мяшкі да гарызонту… Але ўсё мала ім было і вырашылі такі павялічыць памеры сваіх мяшкоў за кошт кітайцаў, якія гатовы былі за плошку рыса прадукаваць размаітае тэхналагічнае жалеза. Ну тут яны, мяшкі, крыху пралічыліся..

    Зараз верашчуны верашчаць супраць КНР, як рэзаныя, на загад мяшкоў, а мяшкі гатуюць «Пятра-дыктатара» — на новую вайну. Не шкада ім пусціць пад нож гэтай чарговай вайны бедных выжыўшых мутаваных рсскх.

    4. Міравая рэвалюцыя не была б магчымай без арміі воджаных. Без іх згоды цярпець злачынства супраць сваіх родных.

    Навукова-тэхнічная рэвалюцыя такі робіць людзей свабоднымі. Бо якая раней была няволя? Прыродная. Трэ было не памерці ад голаду. Голад быў выклікам стыхіі. І чалавецтва навучылася гэтаму супроцьстаяць праз супольную дапамогу пацярпелым ад стыхіі, якая не дала магчымасці сабраць ураджай.

    Але ХХ-е стагоддзе прынесла новае, нечуванае ў гісторыі чалавецтва!

    Не з неба якая зорка ўпала і атруціла ваду і выпаліла зямлю — камунафашыстоўская кодла рукатворна забіла галадаморамі мільёны людзей. Аграбіўшы іх і вывезшы на продаж згодна з МРТ — апошняе зерне, забраўшы апошнюю цялушачку… Абклаўшы налогам курэй і нават дрэвы ў садзе.

    Эх, а замест гэтага чалавецтва магло б спакойна квітнець і каласіцца — і нават нейк можа змагло б падрыхтавацца да зоркі з неба. Або да патопу, ці землятрусу…

    Чалавецтва ўсё адно малайчына! Сучаснае жыццё стварае мноства выклікаў. Гэта проста цуд — існаванне такіх мегаполісаў. Арганізацыя іх жыццядзейнасці — вось сапраўднае мастацтва ХХІ-га стагоддзя.

    Стварэнне Еўразвяза — шэдэўр супольнай творчасці народаў.

    А краіна Беларусь — наш твор. Не чый іншы.
    • нет
    • 1
    • -7

    14 комментариев

    avatar
    Застаўку цяжка падабраць, бо занадта многа колераў у тых свядомых бандытаў. І з розных бакоў — бандыцілі.
    Мне не падабаецца прапанаваная.
    0
    avatar
    Калі правяць свядомыя бандыты, то гэта азначае, што грамадства людзей распята. Само на крыжы.
    Крыж — гэта тая хлусня, якая пануе сёння. Такая бессаромная, подлая… Не можа быць, каб ейныя носьбіты не паплаціліся.
    0
    avatar
    Манкурты — гэта таксама род распятых.
    0
    avatar
    Идиотами и сумасшедшими тоже не все могут быть. Но некоторым удаётся на 100%.
    0
    avatar
    Алина, подгоните телефон дилера… друг интересуется.
    0
    avatar
    Спадарыне Алiне вещества не нужны.
    0
    avatar
    А што, паночкі, вам у маёй гістарычнай канстатацыі падаецца вар'яцкім?
    Вось гісторыя шляхціча Кулеша, якога лідскія бундаўцы закалолі стылетамі проста ў бальніцы, а паліцыя фіг іх пакарала.
    Пара, пара, каб ад імя такіх нямых нехта праўду пачаў казаць.
    А праўда ў тым, што ніякіх чарнасоценцаў, аб якіх так вішчалі і не было. Віскат — быў. Забойства шляхціча такога, ні ў чым не вітаватага, ці дзіцяці — стрэлам з даху — было. І нейкая паскуда пісала ў газэтцы раённай сто год таму пра гэта так, як быццам гэта нармальна, што зграя з 20-і нападае на аднаго толькі таму што, бач, блаблабла — нейкія слухі разнеслі нейкія… пціцы.
    -1
    avatar
    Праўда пра мінулае — гэта адзіны крыж на магіле забітых камунай, які мае сэнс у нашым 2019-м.
    0
    avatar
    Вось прыклад свядомага бандыта, пра якога «наша» ніва размяшчае платны артыкул з мімішным загалоўкам "«Умела і тактоўна». У жніўні 1943-га савецкая партызанская брыгада Маркава расстраляла амаль сто партызан Арміі Краёвай з атрада Кміціца"
    Бандыт хто? Не перастае мяне уражваць тая подласць, з якой расправіліся з палякамі падчас 2-й камунафашыстоўскай.
    Як гэта мярзотнейшая з мярзотнага Брытанія чэрчыльская іх выморвала.
    Помсцілі за тое, што палякі адбіліся ў 20-я.
    Маркаў — гэта ня той чалавек, з якога трэба рабіць героя. Ведаю пра яго не з савецкіх кніжак пра партызанаў, а з расказаў людзей, што жылі ў тых мясцінах, дзе гэты Маркаў дзейнічаў. З Кміцічам ён быў асабіста знаёмы яшчэ задоўга да вайны, былі аднакашнікамі, разам вучыліся. На пачатку вайны праводзілі нейкія сумесныя аперацыі. Потым, калі прыйшоў загад з Масквы аб ліквідацыі акоўцаў, Маркаў паступіў надзвычай подла. Запрасіў Кміціча быццам бы на нейкія перамовы. Кміціч і яго людзі, не чакаючы падвоху, дабраахвотна прыйшлі. Што было далей — вядома. За гэтую «аперацыю» па подлай расправе над сваім даўнім знаёмым і нядаўнім паплечнікам, Маркаву далі званне героя савецкага саюза, дарэчы.
    -1
    avatar
    Когда бандиты не просто грабят ради личной выгоды, а в политических целях борьбы за власть и вооружены идеологией, то они становятся партизанами. Не могла советская власть оставить в тылу в лесах у Красной Армии 300тыс аковцев.
    -1
    avatar
    Когда бандиты не просто грабят ради личной выгоды, а в политических целях борьбы за власть и вооружены идеологией, то они становятся партизанами.
    Як вы файна сфармулявалі сутнасць свядомых бандытаў.
    І грабяць свядома — на зарплаце седзячы нават, па загаду партыі — вышэйшай фашыны-банды. Косяць пад народных мсціўцаў, а самі паляць вёскі з беларусамі — тутэйшым народам. І таксама — па загаду.
    І беспакарана! Нават пенсіі ад немцаў атрымалі — за тое, што ад іх імя спалілі Хатынь? Або амерцы пенсію другому «мсціўцу» выплочваюць, а тутэйшыя «гісторыкі» нават вырашылі не ўлічваць існаванне гэтых мсціўцаў. А зачэм, прада?
    Перамогшыя свядомыя бандыты. Яны яшчэ прэміі Міру павінны былі атрымаць — як той тэрарыст, што ўзарваў брытанскую адміністрацыю, тую самую на гарбе якой седзячы, свядомыя бандыты тэрарызавалі жыхароў Палестыны і Іерусаліма.
    0
    avatar
    Пра ўмелага і тактоўнага:
    Родился 24 декабря 1913 года в деревне Кочанишки Свенцянского уезда Виленской губернии (теперь деревня Кочанишки Витебская область Беларуси).

    В 1934 г. закончил учительскую семинарию имени Юзефа Пилсудского в г. Свентяны. Член КПЗБ с 1934 года.

    В 1936 году за революционную деятельность заключён польскими властями в концлагерь в Берёзе-Картузской, затем переведён в Лукишкскую тюрьму для политзаключённых в Вильно.

    В сентябре 1939 года освобождён Красной Армией и назначен председателем Свентянского городского совета.

    С 1940 года — депутат Верховного Совета БССР, заместитель председателя Вилейского областного исполнительного комитета.

    После окончания партизанской школы в деревне Белые Воды (Брянск) 26 августа 1941 года направлен в Поставский район БССР для организации диверсионной работы и развития массового партизанского движения в должности командира партизанской спецгруппы «170-Б».

    Вначале Ф. Марков сформировал отряд имени Чапаева.

    В новогоднюю ночь 1942 года усадебный дом в Шеметово был сожжен советскими партизанами из его отряда. Во время атаки погибли 19 мирных жителей, в том числе последняя хозяйка усадьбы Габриела Скирмунт, её дочь Лидия Габриела Карибут-Дашкевич, князь Юзеф (Иосиф) Друцкий-Любецкий и администратор имения Бочковский.

    В ноябре 1942 года возглавил партизанскую бригаду им. Ворошилова, действовавшую на территории Вилейской области БССР и Швенчёнского района ЛитССР, являясь одновременно с апреля 1943 года начальником военно-оперативного отдела Вилейского подпольного обкома КП(б)Б.

    «Летом сорок третьего Марков решил выбить немцев из деревни Шеметово и избрал для атаки ночь. Успех боевой операции могла обеспечить тщательно организованная разведка. На опасное задание вышли трое и среди них Лейб Гражулис. Двигались разведчики на расстоянии 15-20 метров друг от друга. Внезапно напоролись на засаду. В завязавшемся неравном бою все погибли» — вспоминал позднее уроженец города Свенцяны Перец Гражулис.

    Летом 1943 года немецкий гарнизон под влиянием военных успехов Армии Крайовой покинул местечко Кобыльник (сейчас Нарочь). Воспользовавшись этим, поселение временно захватили «марковцы». Во время своей акции партизаны выгоняли из домов жителей местечка, а сам Кобыльник сожгли.

    28 августа 1943 года советские партизаны, возглавляемые Ф. Марковым, захватили базу бригады «Кмициц» польской Армии Крайовой возле деревни Гатовичи (сейчас Мядельский район). Одноклассник Маркова, командир польских «крайовцев» Антон Чехович (конспиративные имена «Бужинский», «Нурмо», «Кмициц») и порядка 80 «крайовцев» были расстреляны. Остальные были принудительно включены в партизанский отряд имени Ванды Василевской («васильки») и распределены между другими отрядами.

    В последующем из остатков разгромленной бригады «Кмициц» поручик польской армии Зыгмунт Шендзеляж («Лупашка») сформировал новый отряд («зеленые»), на базе которого была затем сформирована 5-я Виленская бригада АК. Отношения между польскими и советскими партизанами были весьма враждебными.

    22 февраля 1944 года партизаны Ф. Маркова всеми силами обрушились на соединение «Лупашки». Крайовцы вынуждены были отступить в сторону Вильно.

    Указом Президиума Верховного Совета СССР от 1 января 1944 года за образцовое выполнение боевых заданий в тылу врага, за особые заслуги в развитии партизанского движения в Белоруссии Фёдору Григорьевичу Маркову присвоено звание Героя Советского Союза с вручением ордена Ленина и медали «Золотая Звезда» (№ 3240).

    С 1944 года Фёдор Григорьевич Марков — офицер запаса, заместитель председателя Вилейского, затем Молодечненского облисполкомов. В 1948 году окончил Высшую партийную школу при ЦК КПСС. Неоднократно избирался депутатом Верховного Совета БССР.

    Умер 14 января 1958 года. Похоронен в городе Молодечно Минской области, где на улице, носящей имя Маркова, установлен бюст Героя.
    0
    avatar
    ох якія капыты слядоў натапталі… І хвасты тырчаць, і рогі — з усіх бакоў.
    20 maja 1942 wraz z grupą partyzantów ostrzelał samochód komisarza obwodu wilejskiego, który jechał wraz z dowódcą żandarmerii w Wilejce i żołnierzami ochrony; po zabiciu Niemców partyzanci obdarli ich z odzieży i kosztowności.
    Вось гэтая абадранае з забітых адзенне ПОТЫМ БЫЛО СКАРЫСТАНА ДЛЯ ПАРТЫЗАНСКІХ АКЦЫЙ. Для бандыцкіх акцый супраць беларусаў.
    Громкую известность приобрела диверсия партизанского отряда на дороге Свецяны-Лынтупы. 20 мая 1942 года они расстреляли автомобиль, который ехал без охраны. Погибли высокопоставленные немецкие офицеры — гебисткомиссар Вилейского округа генерал Йозеф фон Бек, начальник жандармерии Вальтер Груль и еще один офицер вермахта.

    Немцы взяли в заложники 200 жителей Лынтуп и окрестных деревень. Ими были распространены листовки с призывом партизанам сдаться, угрожая в противном случае расстрелять заложников. В итоге, заложников расстреляли.
    Гебитскомиссар Вильно приказал расстрелять еще 400 поляков из Свенцян. Дополнительно литовские полицейские расстреляли 1200 человек из Свенцянского района. В последующем, по своей инициативе, расстреляли 150 заключенных из Лукишской тюрьмы.

    За успешную диверсию Марков был назначен командиром партизанского отряда им. Суворова.
    0
    avatar
    За успешную диверсию Марков был назначен командиром партизанского отряда им. Суворова.

    нават калі частку з гэтых 200 і 400,і 1200 забілі немцы падчас вайны, то супраць каго дыверсія?
    Супраць каго дыверсія?
    Супраць каго гэты бандыт дыверсанціў?
    І пры чым тут палякі ці не палякі? Як вызначыць паляк гэта, ці не паляк — у Свянцянскім раёне? Толькі з-за формы крыжыка на шыі? Па веданню мовы польскай? Дык там усе ведалі польскую мову. Як зараз усе Халі ведаюць русскі ізык.
    Rejon święciański (biał. Свянцянскі раён[a], Swiancianski rajon) – istniejący w 1940 roku rejon w północnej części Białoruskiej SRR, w obwodzie wilejskim. Utworzony został 15 stycznia 1940 roku, a jego terytorium obejmowało część dawnego powiatu święciańskiego województwa wileńskiego II Rzeczypospolitej. 25 listopada tego samego roku rejon został zlikwidowany, gdy władze radzieckie przekazały większą część dawnego powiatu święciańskiego Litewskiej SRR, natomiast resztę, to znaczy sielsowiety: łyntupski, maśleninowski i rynkiański, włączyły w skład rejonu postawskiego Białoruskiej SRR.

    Rejon święciański był jednostką administracyjną istniejącą de facto, legalną z punktu widzenia władz ZSRR. Z punktu widzenia prawa międzynarodowego jej utworzenie było nielegalne, a jej obszar stanowił część terytorium II Rzeczypospolitej pod okupacją ZSRR.
    0
    У нас вот как принято: только зарегистрированные и авторизованные пользователи могут делиться своим мнением, извините.